Archive for the 'Δεκεμβριανά 2008' Category

Dec 06 2012

6 Δεκέμβρη 2008-6 Δεκέμβρη 2012 μέρα μνήμης και εξέγερσης…

Τρικάκια που πετάχτηκαν στις 6 Δεκέμβρη.

Αγώνας ενάντια σε ότι μας καταπιέζει!

Εξέγερση παντού και πάντα!

Για ένα κόσμο ισότητας-αλληλεγγύης-ελευθερίας!

No responses yet

Jan 25 2010

Το κράτος ασφάλειας, μέσα από το παράδειγμα του ΗΣΑΠ

Εδώ και κάποιες ημέρες κυκλοφορεί μία μπροσούρα που εκδόθηκε από τη «Συνέλευση αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα», ένα συλλογικό σχήμα που προέκυψε λίγες ημέρες μετά τη δολοφονική επίθεση τραμπούκων του Οικονομάκη εναντίον της Κωνσταντίνας, στα Άνω Πετράλωνα.

Στην  74σέλιδη έκδοση πέρα από την αναφορά στην υπόθεση της Κούνεβα (τις προκηρύξεις, τις αφίσες και τις κινήσεις αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκαν), επιχειρείται να αρθρωθεί λόγος γύρω από τις επισφαλείς εργασιακές σχέσεις, τη σεξουαλική εκμετάλλευση στους χώρους εργασίας και την όξυνση της επιτήρησης, του ελέγχου και της καταστολής, που αποτελούν εκφάνσεις του κράτους ασφάλειας, μέσα από το παράδειγμα του ΗΣΑΠ.

Όπως αναφέρεται και στο προλογικό σημείωμα «για τη συγγραφή των κειμένων χρησιμοποιήσαμε ένα σύνολο από ντοκουμέντα που απαλλοτριώθηκαν στην κατάληψη του ΗΣΑΠ».

Εμείς, θα θέλαμε να σταθούμε σε εκείνο το κομμάτι που εμπεριέχεται στην ενότητα του «κράτους ασφάλειας, μέσα από το παράδειγμα του ΗΣΑΠ», το οποίο αναφέρεται σε λαϊκή συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου, εν μέσω εξέγερσης, από κατοίκους των περιοχών μας και πώς αυτή αποτέλεσε αντικείμενο παρακολούθησης και καταγραφής από χαφιέ του ΗΣΑΠ. Αντιγράφουμε:

«Δεν είναι παράξενο που ο μηχανισμός ασφάλειας του ΗΣΑΠ βρέθηκε σε εγρήγορση τις μέρες του Δεκέμβρη: οι παρεμβάσεις στους σταθμούς του ΗΣΑΠ και του Μετρό ήταν αναπόσπαστο τμήμα εκείνης της εξέγερσης. Όμως, στο χρονικό που ακολουθεί, υπάρχει και μία ουσιαστική λεπτομέρεια: η καταγραφή και παρακολούθηση της λαϊκής συνέλευσης των κατοίκων στα Πετράλωνα, που πραγματοποιήθηκε στον πεζόδρομο έξω από τον σταθμό.  Η σχετική αναφορά καταδεικνύει ότι η συγκρότηση των μηχανισμών ασφάλειας εκτρέπεται πολύ γρήγορα σε καθολική επιτήρηση του κοινωνικού πεδίου.

16 Δεκέμβρη 2008: Ο ρουφιάνος-ελεγκτής Ε. Κεραμύδας ξεροστάλιασε από τις 5.15 το απόγευμα μέχρι τις 8.20 το βράδυ στο σταθμό Πετραλώνων (ρεύμα καθόδου προς Πειραιά) για να παρακολουθήσει “συγκέντρωση πλήθους”, όπως αναφέρει ο ίδιος. Επειδή ο ηλίθιος δε μπόρεσε να καταλάβει την προέλευση του “εγγράφου” (δηλαδή της προκήρυξης που μάζεψε), τον βοηθάμε εμείς: Λαϊκή συνέλευση κατοίκων Πετραλώνων-Θησείου-Κουκακίου».

Παρακολουθήσεις και καταγραφή συγκεντρώσεων και δράσεων γίνονται και σε άλλους σταθμούς του ΗΣΑΠ: στον Πειραιά, στον Ταύρο, στην πλατεία Βικτωρίας, στο Μοναστηράκι, στα Άνω Πατήσια.

«Από όλα τα παραπάνω γίνεται ορατή η προσπάθεια του κράτους και των επιχειρήσεων που ελέγχονται έστω και μερικώς από αυτό, να εξυφάνουν στο όνομα της ασφάλειας ένα ολοκληρωτικό και πλήρως ασφυκτικό πλέγμα επιτήρησης. Οι προσπάθειες αυτές περιλαμβάνουν τις ορατές σε όλους μας αστυνομικές δυνάμεις που περιπολούν συνεχώς στους δρόμους, την όλο και διευρυνόμενη χρήση ηλεκτρονικών μέσων επιτήρησης αλλά και σώματα και υπηρεσίες όπως το Γραφείο Φύλαξης και Πυρασφάλειας του ΗΣΑΠ που είναι επιφορτισμένο με τη συνεχή φύλαξη και επιτήρηση των χώρων και των επιβατών του ΗΣΑΠ. Τα κρατικοδίαιτα αυτά σώματα ασφαλείας συνεπικουρούνται και από υπαλλήλους ιδιωτικών εταιρειών security».

No responses yet

Dec 02 2009

Οι σπόροι του Δεκέμβρη | εκδήλωση στην κατάληψη του ΠΙΚΠΑ

sporoi tou dekemvri

One response so far

Jul 28 2009

Γράμμα του απεργού πείνας Θοδωρή Ηλιόπουλου, από τις φυλακές Κορυδαλλού



Σήμερα, 9 Ιουλίου 2009

Στις 8 Ιουλίου, μετά από 6 1/2 μήνες φυλακή, όπου βρέθηκα για τα γεγονότα του Δεκέμβρη, κατηγορούμενος για πράγματα που δεν έκανα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε τη συνέχιση της κράτησής μου. Είναι το μόνο βούλευμα που αποφάσισε εξακολούθηση της κράτησης για μία τέτοια υπόθεση, όταν όλοι οι υπόλοιποι προφυλακισμένοι από τα γεγονότα του Δεκέμβρη, με ίδιες ή και άλλες κατηγορίες, έχουν όλοι αποφυλακιστεί. Η απόφαση αυτή που αποκαλύπτει προσωπική εμπάθεια και μένος εναντίον μου, που δεν μπορούν να αιτιολογηθούν, ούτε και να εξηγηθούν είναι μία απόφαση μεροληπτική, άδικη και παράνομη έτσι κι αλλιώς, όπως και κάθε προφυλάκιση.

Απέναντι στο μίσως αυτό που εκφράζεται σε βάρος μου, απέναντι στην άδικη “ποινή” που εκτίω έτσι κι αλλιώς ως προφυλακισμένος, απέναντι στην επίμονη άρνηση των δικαστών και των εισαγγελέων να δουν τα πραγματικά στοιχεία και την αλήθεια της υπόθεσης, απέναντι στη προφανή και πρωτοφανή διάκριση που γίνεται εις βάρος μου, δεν έχω άλλο μέσο να παλέψω παρά μόνον το ίδιο μου το σώμα. Κατεβαίνω σε απεργία πείνας. Είναι το μόνο μέσο που μου έμεινε σαν κρατούμενος για να φωνάξω την αλήθεια και να καταγγείλω την τεράστια αδικία.

Να καταγγείλω το μίσος και την εμπάθεια του “ποινικού νόμου”. Νακαταγγείλω την αυθαιρεσία και τη βία μίας τυφλής “δικαιοσύνης” και των ακόμη περισσότερο “τυφλών” υπαλλήλων της. Από την Παρασκευή 10 Ιουλίου σταματώ να παίρνω τροφή και καταθέτω δήλωση γνωστοποίησης απεργίας πείνας στη διεύθυνση της φυλακής. Αυτοί που έζησαν τα γεγονότα του Δεκέμβρη, αυτοί που γνώρισαν τη βία των μηχανισμών, αυτοί που έζησαν τη σκληρότητα του κελιού χωρίς ποινή ή και με ποινή, αυτοί που ξέρουν ότι ο μόνος δρόμος για την ελευθερία είναι η αντίσταση, αυτοί που αντιδρούν στη δικαστική αυθαιρεσία και τη φρίκη της, είναι αυτοί που με καταλαβαίνουν και θα σταθούν στο πλευρό μου.

Από τώρα τους ευχαριστώ,
Θοδωρής Ηλιόπουλος,
Φυλακές Κορυδαλλού

> Στις 8 Ιουλίου το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών αποφάσισε να παραταθεί η προφυλάκιση του Θοδωρή με το αιτιολογικό ότι είναι επικίνδυνος για τη δημοκρατία και δεν έχει μεταμελήσει για τις πράξεις του! Για μία ακόμη φορά, η απόφαση στηρίζεται σε καταθέσεις μπάτσων, οι οποίοι είναι και οι μόνοι μάρτυρες κατηγορίας. Για μία πιο αναλυτική ενημέρωση για την υπόθεση μπορείτε να διαβάσετε τα δύο γράμματα του Θοδωρή Ηλιόπουλου όπου στο πρώτο περιγράφει το πώς έγινε η σύλληψή του, ενώ στο δεύτερο σχολιάζει την αρνητική απόφαση του συμβουλίου.

No responses yet

Jul 26 2009

Πανό αλληλεγγύης στον Θοδωρή Ηλιόπουλο




No responses yet

May 08 2009

Εκδήλωση για τη θεσμική/οικονομική κρίση, τις παρακαταθήκες του Δεκέμβρη, την καταστολή και την αφομοίωση

Για σήμερα το απόγευμα, στις 7 μ.μ., είναι προγραμματισμένη στο χώρο του στεκιού μας εκδήλωση με θέμα “οικονομική/θεσμική κρίση, παρακαταθήκες του Δεκέμβρη, αφομοίωση και καταστολή”.

Παρακάτω παραθέτουμε την εισήγηση της εκδήλωσης:

Οικονομική/θεσμική κρίση

Τους τελευταίους μήνες μία λέξη μονοπωλεί τα δελτία ειδήσεων, τις εκπομπές, τις εφημερίδες, τα στόματα όλων των ειδικών κάθε είδους, από τους οικονομολόγους μέχρι τους κοινωνιολόγους, από τους «ευαισθητοποιημένους πολίτες» μέχρι τον πρόεδρο του ΣΕΒ. ΚΡΙΣΗ. Κρίση στην οικονομία, κρίση στην κοινωνία, κρίση, κρίση, κρίση.

Τι σημαίνει λοιπόν κρίση και σε ποιο σημείο μας αγγίζει πέρα από την εισβολή του κάθε δημοσιογράφου στο σαλόνι μας; Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μια υπερπληθώρα δανείων και υπερκατανάλωσης. Χωρίς τα δάνεια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δεν θα μπορούσε να αγοράσει ούτε τα πιο βασικά είδη διατροφής. Κατ’ επέκταση η παραγωγή θα έμενε στα ράφια και επομένως τα αφεντικά δεν θα μπορούσαν να εισπράξουν την υπεραξία που αποσπάνε από τους εργαζόμενους-εκμεταλλευόμενους μέσω της μισθωτής σκλαβιάς. Πρόκειται για απλά μαθήματα πολιτικής οικονομίας.

Σε αυτό το σημείο έρχονται τα δάνεια (τα οποία αποτελούν ψεύτικο χρήμα το οποίο δημιουργούν οι τράπεζες, μέσω πιστώσεων και υποσχέσεων), για να δώσουν λύση στο αδιέξοδο του καπιταλισμού. Η υπερπαραγωγή ψεύτικου (πλαστικού όπως ονομάζεται εξαιτίας του υλικού που είναι φτιαγμένες οι πιστωτικές κάρτες) χρήματος, το οποίο δεν έχει αντίκρισμα ή το αντίκρισμα (οι εγγυήσεις π.χ. ένα ακίνητο) έχει χάσει την αξία του, μαζί με την αδυναμία αποπληρωμής των δανείων δημιουργεί την κρίση στο χρηματοοικονομικό σύστημα. Έτσι λοιπόν σήμερα το τραπεζικό και άρα το χρηματοοικονομικό σύστημα φτάνει σε αδιέξοδο, δηλαδή σε κρίση. Κρίση, λοιπόν, θα μπορούσαμε να πούμε ένα αδιέξοδο του καπιταλισμού.

Έτσι λοιπόν, απλά θα μπορούσαμε να πούμε, τα αγαθά ακριβαίνουν, οι μισθοί παραμένουν σταθεροί (άρα μικραίνει η αξία των μισθών καθώς μικραίνει η αγοραστική τους δύναμη), η διάθεση των δανείων συναντά τα όριά της, καθώς οι δανειολήπτες δεν τα αποπληρώνουν, άρα οι στρόφιγγες του ψεύτικου χρήματος, με το οποίο κινείται αποκλειστικά η αγορά τα τελευταία χρόνια, κλείνουν ή στενεύουν πάρα πολύ. Άρα τι έχουμε; Οικονομική κρίση η οποία οφείλεται στον δομικό λίθο του καπιταλισμού, δηλαδή τη μόνιμη επιδίωξη για κέρδος.

Κρίση είναι και θα περάσει, θα έλεγε κάποιος με βάση τα ιστορικά δεδομένα. Κι όπως παλιότερα, έτσι και σήμερα ο καπιταλισμός προσπαθεί να μετακυλήσει το κόστος και τα χαμένα κέρδη του στους εργαζόμενους, μειώνοντας το κόστος παραγωγής, δηλαδή το κόστος της εργασίας. Γεγονός το οποίο επιτυγχάνεται ή επιδιώκεται, καθώς εντείνεται η εκμετάλλευση και η καταπίεση. Βλέπουμε λοιπόν το τελευταίο διάστημα κράτος και αφεντικά να ξανά οργανώνουν την μισθωτή σκλαβιά θεσμοθετώντας την ελαστικοποίηση της εργασίας, αυξάνοντας τα όρια συνταξιοδότησης, προχωρώντας σε απολύσεις, μειώνοντας τους μισθούς, αναγκάζοντας σε διαθεσιμότητα εργαζόμενους και γενικότερα καταργώντας εργατικά και ασφαλιστικά κεκτημένα. Όλα τα αυτά αποτελούν μέρος της επίθεσης, το οποίο κινείται στο «νόμιμο» πλαίσιο, που ίδιοι, φυσικά, έχουν ορίσει. Σε όλα τα παραπάνω πρέπει να προσθέσουμε την μαύρη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες, την εργοδοτική τρομοκρατία, τις μειωμένες ασφαλιστικές εισφορές, τις κλεμμένες αποζημιώσεις, τα δώρα, τις άδειες… Όμως, όπως πολύ καλά γνωρίζουν και τα ίδια τα αφεντικά, σήμερα τα μέτρα αυτά, μπορούν απλώς να δώσουν μια παράταση χρόνου, καθώς συγκρατούν μεν σταθερά ή αυξάνουν πρόσκαιρα τα κέρδη τους, ταυτόχρονα όμως μειώνουν την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων. Την πολυπόθητη, λοιπόν, λύση απέναντι στην κρίση αναζητάει ο καπιταλισμός κυρίως μέσω της πολυδιαφημισμένης πράσινης ανάπτυξης. Όπως κατά το παρελθόν οι πόλεμοι χρησίμεψαν, για να καταστραφούν οι παραγωγικές δυνάμεις και μετά οι ίδιοι οι καπιταλιστές να τις ξαναφτιάξουν ώστε να υπάρξει κίνηση των κεφαλαίων. Έτσι και σήμερα όλα πρέπει να καταστραφούν και να ξαναφτιαχτούν, σύμφωνα, όμως, με τα σύγχρονα οικολογικά πρότυπα. Οι κυρίαρχοι, δηλαδή αυτοί που ευθύνονται για την οικολογική καταστροφή του πλανήτη, παρουσιάζονται τώρα ως οι εγγυητές του μέλλοντος της γης και της ανθρωπότητας. Παρουσιάζουν τις μπίζνες τους και την επιδίωξη τους για κέρδος, ως τη δικιά μας σωτηρία.

Η οικονομία έχει φτάσει κι άλλες φορές σε σημεία καμπής και οι δυσκολίες ή και τα αδιέξοδα ξεπεράστηκαν. Οι λύσεις δόθηκαν από τους πολιτικούς διαχειριστές του κεφαλαίου μέσω των θεσμών. Σήμερα όμως αυτό δεν φαντάζει εφικτό καθώς το κράτος και οι θεσμοί του περνούν (να το πούμε ακόμα μια φορά) κρίση. Κρίση νομιμοποίησης, αποδοχής, εμπιστοσύνης, γεγονός που οφείλεται σε παράγοντες ιστορικούς, πολιτικούς, κοινωνικούς, τοπικούς. Σε αυτά τα δεδομένα πρέπει να προσθέσουμε την καταστροφή του κοινωνικού ιστού, της κοινότητας (π.χ. της γειτονίας), από τον ίδιο τον καπιταλισμό, ώστε να μπορεί να εκμεταλλευτεί και να απομυζήσει περισσότερο το απομονωμένο, από κάθε συλλογικότητα (κοινωνική, πολιτική, εργατική) πλέον, άτομο. Το οποίο μόνο του και αποκαμωμένο από τον αδυσώπητο και εντέλει μάταιο αγώνα, για οικονομική και κοινωνική ανέλιξη, έχει καταντήσει ένα κενό κουφάρι, χωρίς καμία εμπιστοσύνη στον εαυτό του (σκοπός επιδιωκόμενος) και σε κάθε κοινότητα. Αυτό προσπάθησε και σε μεγάλο βαθμό το κατάφερε, ο καπιταλισμός τόσο μέσω της αντίληψης «ο καθένας για τη πάρτη του», της εξατομίκευσης, της απομόνωσης, της διασποράς φόβων (οι οποίοι βρήκαν γόνιμο κοινωνικό έδαφος) και ανασφάλειας, όσο και μέσω άλλων, πιο πρακτικών, σχεδιασμών όπως της πολεοδομίας (μικρά κλουβιά-διαμερίσματα). Βέβαια σε αυτό το σημείο οφείλουμε να πούμε ότι ιστορικά πολλές φορές όλα τα παραπάνω έχουν οδηγήσει σε ενίσχυση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς και στην ενίσχυση του κράτους και των μηχανισμών του. Στη σημερινή συγκυρία, όμως, φαίνεται να συμβαίνει το αντίθετο, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δυσπιστούν πια στους θεσμούς. Από τη δικαιοσύνη μέχρι την τοπική αυτοδιοίκηση, από την εκπαίδευση μέχρι τις δημόσιες υπηρεσίες η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι διάχυτη και ευρέως παραδεκτή.

Παρακαταθήκες του Δεκέμβρη

Αυτή η πραγματικότητα διανθισμένη με πολλή απελπισία από την πλευρά «των από κάτω», είναι αυτή μέσα από την οποία προήλθε η έκρηξη του Δεκέμβρη, αφορμή για την οποία αποτέλεσε η δολοφονία του συντρόφου Αλέξη. Μια έκρηξη η οποία δεν αποζητούσε και δεν αιτούνταν τίποτα, μιας και τίποτα δεν μπορούσε να αλλάξει μια απελπιστική καθημερινότητα, για ένα ολοένα αυξανόμενο κομμάτι του πληθυσμού. Έτσι ο Δεκέμβρης ήρθε να καταστρέψει κάθε σύμβολο ενός κόσμου, που το μόνο που μπορεί να προσφέρει είναι εκμετάλλευση, μιζέρια, καταπίεση, φτώχεια, εξαθλίωση. Ενώ ταυτόχρονα όπως συμβαίνει με κάθε έκρηξη, γεννήθηκε το καινούργιο, το οποίο αν η καταστροφή προήλθε από την απελπισία, αυτό προήλθε από την αμφισβήτηση. Αμφισβήτηση της αξιοπιστίας όχι μόνο των θεσμών, των κυριαρχικών σχέσεων και των δομών αλλά και των μέσων, των δράσεων και των τρόπων οργάνωσης των ίδιων των αγώνων. Μια αμφισβήτηση η οποία δημιούργησε το κοινωνικό έδαφος πάνω στο οποίο άνθισαν η αντιιεραρχία, η αυτοοργάνωση, η άμεση δράση, οι ανοιχτές συνελεύσεις, οι συλλογικές αδιαμεσολάβητες ριζοσπαστικές αντιστάσεις. Λογικές και επιλογές αγώνα, οι οποίες πέρα από την αντανάκλαση τους στο δρόμο βρήκαν και το συλλογικό τους έδαφος στα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα τα οποία γεννήθηκαν μετά το Δεκέμβρη. Καταλήψεις κτιρίων που πραγματοποιούνται από λαϊκές συνελεύσεις σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας, πάρκα και δημόσιοι χώροι που καταλαμβάνονται από κατοίκους ενάντια στα «αναπτυξιακά» σχέδια δημάρχου και εργολάβων, κτίρια στο κέντρο της Αθήνας τα οποία καταλαμβάνονται από κόσμο, που συναντήθηκε και ζυμώθηκε τις μέρες που ακολούθησαν την 6η Δεκεμβρίου.

Καταστολή και αφομοίωση

Μπροστά σε αυτά τα εγχειρήματα, το κράτος πράττει όπως ξέρει, και όπως οφείλει στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού καθεστώτος, δηλαδή χρησιμοποιώντας όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς που διαθέτει.

Η παρουσία τους γίνεται πιο φανερή, πιο δριμεία και πιο αυξημένη τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα το 2002 (με την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και του ΕΛΑ) και το 2004 (Ολυμπιακοί Αγώνες) και στοχεύει στην υιοθέτηση μέτρων κοινωνικού ελέγχου πιο κοντά στο πλαίσιο της «Ευρώπης» και του ιδεολογήματος της ασφάλειας. Στην ουσία, συνιστούν μια σκληρή επίθεση εναντίον των κοινωνικών αγώνων. Από τη μια, η νομοθεσία συνεχώς εξελίσσεται και αντιμετωπίζει τις κοινωνικές συγκυρίες, όπως του Δεκέμβρη (με αφορμή τη «βία»), ως ευκαιρίες για να ποινικοποιήσει τους αγώνες, από την άλλη τα ΜΜΕ, υποκρινόμενα ότι παίρνουν μια «ουδέτερη»/ «αποστασιοποιημένη» θέση, δεν κάνουν άλλο από το να εγκληματοποιούν τις δομές και τις πράξεις των αντιστεκόμενων, καθώς και να διαχέουν τον φόβο στην κοινωνία. Επιπλέον, στο όνομα της «ασφάλειας» και της κοινωνικής ειρήνης, συγκροτούνται νέα σώματα μπάτσων που στρατοπεδεύουν στο κέντρο της πόλης, και η παρουσία σωμάτων καταστολής ενισχύεται στους δρόμους.

Και πώς μεταφράζεται αυτό στο Δεκέμβρη; Όλα ξεκινούν με την καθεστωτική δολοφονία του Αλέξη, που αναγκαστικά την κρίνουμε ως την πιο ακραία, αν και όχι σπάνια, έκφανση της καταστολής, που έχει ως αποτέλεσμα τα επόμενα γεγονότα. Τα ΜΜΕ καταγγέλλουν μεν τη δολοφονία, αλλά παρουσιάζουν το γεγονός σαν μεμονωμένο περιστατικό και παράλληλα καλούν το κράτος να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τη «βία», διαστρεβλώνοντας την ουσία των γεγονότων. Δίνουν έτσι πάτημα, με πρόσχημα την «αγανάκτηση» της κοινής γνώμης (όχι όμως τόσο «κοινής» όσο συνήθως), στην κατασταλτική δραστηριότητα, στις πολυάριθμες συλλήψεις που ακολουθούν, προσπαθώντας να τρομοκρατήσουν τον κόσμο με σκοπό οι τελευταίοι να γυρίσουν πίσω στα σπίτια τους. Στο πλαίσιο του εκφοβισμού εντάσσεται και η φημολογία για την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, καθώς και η εφαρμογή του αντιτρομοκρατικού νόμου σε αρκετές περιπτώσεις (περισσότερες σε ένα μήνα από το σύνολο των τελευταίων χρόνων για πολιτικές υποθέσεις). Το ζήτημα των κουκουλοφόρων, όπως αυτό αναδεικνύεται από την κυριαρχία, έρχεται να ενισχύσει το παραπάνω κλίμα, θέτοντας ψευτοδιλήμματα περί νόμιμου και παράνομου, και ουσιαστικά αποσκοπώντας στην απονοηματοδότηση δράσεων και πρακτικών. Καλεί την κοινωνία να επιλέξει ή την υπεράσπιση της κοινωνικής ειρήνης, ως ανώτερο αγαθό, ή το πεδίο της «καταστροφής», αποσιωπώντας, φυσικά, ότι πρόκειται για μία συνολική καταστροφή του status quo, δηλαδή μία άρνηση των παραδοσιακών θεσμών και της υπακοή σε αυτούς. Μία άρνηση και επίθεση (περισσότερο ή λιγότερο συνειδητή, χωρίς να έχει αυτό ιδιαίτερη σημασία) που παράλληλα επιλέγει διαφορετικές δομές, χωρίς διαμεσολαβητές σε οποιοδήποτε επίπεδο. Αυτή η στάση, είτε προέρχεται από τους αντιστεκόμενους, είτε από τα πιο περιθωριοποιημένα κομμάτια της κοινωνίας (π.χ. μετανάστες), συνιστά μία εχθρική λογική και πράξη απέναντι στο κράτος, που έτσι επιτίθεται δυναμικά, προσπαθώντας να επιβάλλει μέτρα κοινωνικού ελέγχου προς το συμφέρον του (μέτρα που αργά ή γρήγορα θα εμφανίζονταν).

Το σχέδιο καταστολής όμως δεν σταματάει εδώ. Μετά το Δεκέμβρη υπάρχει αλλαγή στο σώμα των υπουργών, όπως στην περίπτωση του Υπ. Εσωτερικών, όπου ο Μαρκογιαννάκης υιοθετεί μία καινούρια στρατηγική που αφορά στη μηδενική ανοχή και που ασφαλώς είναι βασισμένη στην τρομοκράτηση: στις πορείες που ακολουθούν, τον Ιανουάριο, η παρουσία των μπάτσων στους δρόμους είναι στρατιωτικού τύπου, και το επίπεδο σύγκρουσης που επιλέγουν αυξάνεται ποσοτικά και ποιοτικά. Παράλληλα με αυτό, υπάρχει εξέλιξη στις μεθόδους και στη νομοθεσία ενάντια στους «κουκουλοφόρους» καθώς και η διάχυτη και απεγνωσμένη ανάγκη για επίδειξη δύναμης, τόσο με την συγκρότηση της «ετοιμοπόλεμης» ομάδας Δ όσο και με τις εξαγγελίες για χρήση αύρων και άλλου επιθετικού εξοπλισμού.

Είναι, ασφαλώς, αναμενόμενο ότι μέσα και μετά από την δεκεμβριανή εξέγερση το σύνολο των κοινωνικών αγώνων και οι νέες δομές που δημιουργήθηκαν βρίσκονται στο στόχαστρο του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών, σε μία προσπάθεια να ανακτηθεί το χαμένο έδαφος. Εννοείται επίσης ότι σε αυτή την προσπάθεια επιστρατεύονται όχι μόνο τα επίσημα μέσα και εργαλεία της αστικής δημοκρατίας, όπως αυτά αναφέρονται παραπάνω αλλά και τα ανεπίσημα-παρακρατικά μέσα, που καλούνται, ενίοτε, να επιτελέσουν το «άκομψο έργο» του εκφοβισμού και συνεπώς της καταστολής. Οι παρακρατικές δυνάμεις, που κατά την διάρκεια της εξέγερσης δεν κατάφεραν να υπάρξουν, εμφανίζονται μετά το Δεκέμβρη με μία χειροβομβίδα στο στέκι μεταναστών. Η πράξη αυτή, εκτός της συμβολικής επιλογής του χώρου είχε ως σκοπό να προκαλέσει το θάνατο και επομένως να στείλει ένα σαφέστατο μήνυμα τόσο στους εξεγερμένους όσο και στην περιοχή των Εξαρχείων.

Μέσα στο πλαίσιο της σύγκρουσης της κυριαρχίας και των ριζοσπαστικών κοινωνικών ομάδων, εμφανίζεται μια άλλη επικίνδυνη διαδικασία, μακροχρόνιου και πολυδιαφημιζόμενου χαρακτήρα, η οποία, αν και δεν εντάσσεται άμεσα στους σχεδιασμούς καταστολής, ωστόσο λειτουργεί απόσυμπιεστικά, «απορροφώντας τους τριγμούς» της κοινωνίας. Χρησιμοποιώντας το ιδεολόγημα της «κοινωνίας των πολιτών» επιδιώκεται η πλήρης αφομοίωση και εν τέλει η αποδυνάμωση των κοινωνικών αγώνων. Τι σημαίνει αυτό; Με το θρίαμβο της δημοκρατίας και της ιδεολογίας της, η εξόντωση των «εσωτερικών εχθρών» ξεπερνάει τη φυσική της διάσταση (στρατιωτικού τύπου διαχείριση από την πλευρά του κράτους) και επιλέγει μια στρατηγική πιο προσεκτική και όχι τόσο φανερή, που έχει ως στόχο την απονοηματοδότηση του λόγου και της πράξης των κοινωνικών αγώνων, εντάσσοντάς τους στο πλαίσιο του δημοκρατικού καθεστώτος και αποστειρώνοντάς τους από τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά τους. Πρόκειται για ένα μοντέλο που έχει δοκιμαστεί και έχει πετύχει στα κράτη της δυτικής Ευρώπης (πχ στη Γαλλία, σαν ακραίο παράδειγμα) τις τελευταίες δεκαετίες, με το σύνολο της αριστεράς (από τη σοσιαλδημοκρατία μέχρι την εξωκοινοβουλευτική αριστερά) σαν κύριο φορέα αυτής της διαδικασίας.

Γενικά, αλλά ολοφάνερα από το Δεκέμβρη, ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) προωθεί ένα συγκεκριμένο λόγο: μια «δυναμική», με όρους θεάματος, παρουσία στους δρόμους, παράλληλα με την αποκήρυξη της «βίας», ενώ παρουσιάζει τους διάφορους αγώνες, που ουσιαστικά εστιάζουν στην εκ βάθρων ανασυγκρότηση των δομών και της κοινωνίας ως «μερικούς» με όρους αφομοίωσης. Με τον τρόπο αυτό επιτυγχάνεται ο έλεγχος από τις δομές του ίδιου του κράτους και γεννάται μια καινούργια πίστη σε μια «εφικτή εναλλακτική» δημοκρατία. Προωθείται έτσι το πρόσωπο του «ενεργού πολίτη», που από τη μία ξελαφρώνει το κράτος από δικές του δουλειές (μέσω πρωτοβουλιών που καμιά σχέση δεν έχουν με προτάγματα όπως η αυτοοργάνωση, η αντίσταση ή η αλληλεγγύη, αλλά μιας διαστρεβλωμένης εκδοχή τους) και από την άλλη δυναμώνει της δομές του και τελικά την ουσία του.

H παρακαταθήκη του Δεκέμβρη, σε επίπεδο γειτονιών (Κυψέλη, Εξάρχεια, Φιλαδέλφεια, Πετράλωνα, Μπραχάμι κα), εκφράζεται μέσα από διάφορα εγχειρήματα συλλογικών και αδιαμεσολάβητων δράσεων. Σε αυτό το σημείο οφείλουμε να διαφυλάξουμε τον χαρακτήρα των αγώνων μας από τον κίνδυνο να ενσωματωθούν και τελικά να ατονήσουν ή να κατασταλούν. Και αν χαθεί ο χαρακτήρας και η δόμηση των αγώνων, πλησιάζοντας τον χαρακτήρα και τους θεσμούς της κυριαρχίας, οι αγώνες μας θα πάψουν να είναι τέτοιοι, για να γίνουν μια τραγική παρωδία των ίδιων και ταυτόχρονα μια ενίσχυση της υπάρχουσας κυριαρχίας.

Εγχειρήματα τα οποία ξεπετάχτηκαν μέσα από τις φωτιές της εξέγερσης και, ανεξάρτητα από την σύνθεσή τους, προτάσσουν την άμεση και αδιαμεσολάβητη δράση μέσα από συλλογικές, αντιιεραρχικές και αυτοοργανωμένες διαδικασίες. Προτάγματα που έρχονται σε ρήξη με τις λογικές ανάθεσης των υποθέσεων που μας αφορούν σε κάθε είδους ειδικούς, πολιτικούς, επιτροπές, κόμματα. Μακριά από δίπολα διαχωρισμού νομίμου ή παράνομου. Διαδικασίες μέσα από τις οποίες οι άνθρωποι επανέκτησαν την χαμένη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Η εισήγηση της εκδήλωσης σε μορφή pdf βρίσκεται εδώ.

2 responses so far

Feb 27 2009

Οι θιασωτές της κανονικότητας μας δείχνουν τα δόντια τους!

Πριν από λίγες ημέρες αναφερθήκαμε στην εκδικητική στάση της διεύθυνσης και των καθηγητών του 14ου λυκείου στο Κουκάκι απέναντι στους/στις καταληψίες μαθητές/τριες του Δεκέμβρη. Δε συμβαίνει, όμως, μόνο στη γειτονιά μας. Η εκπαιδευτική μηχανή έρχεται να πάρει τη ρεβάνς, να τιμωρήσει παραδειγματικά τους απείθαρχους, να (ξανα)ορίσει την κανονικότητα στα προαύλια και τις αίθουσες, να θέσει τα «πρέπει», να δημιουργήσει ρήγματα στις σχέσεις των μαθητών, να στρέψει τον έναν απέναντι στον άλλον.

Τους τελευταίους μήνες (με αποκορύφωμα τα μέσα του Φλεβάρη), στο 20ο γενικό λύκειο της Τούμπας, στη Θεσσαλονίκη, μαθητές βρίσκονται αντιμέτωποι με τις απειλές, τις προσβολές και τις αποβολές της διέυθυνσης και των καθηγητών. Ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στις 12 Φεβρουαρίου (και αφορούσε την ανάρτηση στο σχολείο, από μαθητές, αφίσας που καλούσε σε λαϊκή συνέλευση κατοίκων της Τούμπας) αποτέλεσε την τελική πράξη μίας παράστασης αυταρχικότητας και ασυδοσίας που είχε ξεκινήσει από τον Νοέμβριο. Μόνο που οι μαθητές και οι μαθήτριες αρνήθηκαν το ρόλο του κομπάρσου και αντέδρασαν, όχι χωρίς κόστος…

Σε μία άλλη πόλη, στη Λάρισα, στις 14 του Φλεβάρη, ασφαλίτες εισβάλλουν στο 1ο ενιαίο λύκειο όπου τραμπουκίζουν και γρονθοκοπούν μαθητές που επιχειρούν να καταλάβουν το σχολείο. Προηγήθηκε απόφαση της διεύθυνσης για περικοπή της τριήμερης εκδρομής σε μονοήμερη γιατί «πρέπει να καλυφθούν οι ώρες που χάθηκαν από τις κινητοποιήσεις». Η τοπική ένωση των μπάτσων επεξηγεί ότι επενέβη μετά από «συγκεκριμένη κατηγορία από πολίτη ότι περί τα 10 άτομα φορούσαν κουκούλες»!! Τρεις από τους μαθητές αρχικά εκδιώχνονται από το σχολείο, λόγω των αντιδράσεων που ακολουθούν, όμως, η τιμωρία τους μεταβάλλεται σε αποβολή.

Οι θιασωτές της κανονικότητας μας δείχνουν τα δόντια τους…
Οι στιγμές που βιώσαμε, όμως, το Δεκέμβρη είναι πολύ δυνατές για να σκορπίσουν έτσι απλά και γρήγορα… Παραμένουμε ακόμη εδώ!
Οι μαθητές/τριες δεν είναι μόνοι τους!

«εικόνες από τα μετ’ όπισθεν»

No responses yet

Feb 24 2009

Όσοι πιστεύουν σε θεούς να προσεύχονται, όσοι πιστεύουν σε ανθρώπους να προσέρχονται

Αναδημοσίευση από το 2ο φύλλο της εφημερίδας τοίχου [Φεβρουάριος 2009].

Σε περιόδους κρίσης οι προστακτικές των μηχανισμών ελέγχου και προπαγάνδας γίνονται πιο πιεστικές. Όταν, μάλιστα, οι μαθητές ήταν ένα από τα υποκείμενα που διεκδίκησε δυναμικά το χώρο του στην εξέγερση του Δεκέμβρη, το σχολείο καλείται τώρα να πάρει τη ρεβάνς! Σε ένα από τα σχολεία των γειτονιών μας που καταλήφθηκαν, στο 14ο λύκειο στο Κουκάκι, οι μαθητές που βρέθηκαν στην 12ημερη κατάληψη βρίσκονται στο στόχαστρο του διευθυντή και των καθηγητών. Τις τελευταίες ημέρες του Ιανουαρίου, μαθητής που αρνείται να παρευρίσκεται στο προαύλιο για την πρωινή προσευχή (παραμένοντας, ωστόσο, στην είσοδο του σχολείου) δέχεται τριήμερη αποβολή από τον διευθυντή Χούσο Γ. (για τη θεσμική κατοχύρωση της απόφασή τους επικαλείται «αυθάδεια»). Στενό πρεσάρισμα δέχονται και άλλοι μαθητές/καταληψίες του εν λόγω σχολείου, ενώ οι καθηγητές δε δέχονται να τους συνοδεύσουν σε καμία εκδρομή. Θυμίζουμε εδώ, ότι τις πρώτες ημέρες της κατάληψης «αγανακτισμένοι γονείς» προσπάθησαν τουλάχιστον δύο φορές να τη σπάσουν το πρωί, χωρίς ωστόσο να τα καταφέρουν.

Έχοντας περάσει και εμείς από τις σχολικές αίθουσες της πλήξης και έχοντας βιώσει την αυταρχικότητα των εκπαιδευτών, στεκόμαστε δίπλα σε όσους μαθητές επέλεξαν να δημιουργήσουν ρωγμές στην καθημερινότητάς τους, να απαντήσουν στη δολοφονία ενός συνομίληκού τους, καταλαμβάνοντας τα σχολεία και δημιουργώντας έναν χωροχρόνο όπου μπορούσαν να εκφραστούν ελεύθερα, να προβληματιστούν, να βρεθούν με την παρέα τους, να ερωτευτούν, να τεμπελιάσουν.

No responses yet

Feb 23 2009

Από τον Αλέξη στην Κωνσταντίνα, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών…

Αναδημοσίευση από το 2ο φύλλο της εφημερίδας τοίχου [Φεβρουάριος 2009].

Είναι η στιγμή όπου ο χρόνος μετράει διαφορετικά, ο τόπος μεταμορφώνεται και οι άνθρωποι πιστεύουν στον εαυτό τους και στους γύρω τους.

Η δύναμη της εξέγερσης τα κάνει όλα να φαντάζουν και να είναι εφικτά.

6 Δεκεμβρίου ο ΑΛΕΞΗΣ ΓΡΗΓΟΡΟΠΟΥΛΟΣ πέφτει νεκρός από τις σφαίρες του ένστολου δολοφόνου Κορκονέα. Η απάντηση σε μια ακόμη δολοφονία σαρώνει τα πάντα στο περασμά της. ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΕΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. Διαδηλώνουν την οργή τους, συγκρούονται με τους πραίτορες της δημοκρατίας, καταλαμβάνουν κτίρια, σπάνε τους ναούς του εμπορίου και παίρνουν όσα τους έταξε και τους στέρησε ο καπιταλισμός, επιτίθονται στις τράπεζες και τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που πλιατσικολογούν τα θέλω και τις ανάγκες τους, σε κρατικά κτίρια μέσα στα οποία οργανώνεται η καταπίεση και η εκμετάλλευση που βιώνουμε όλοι καθημερινά.

Ενάντια σε αυτή την εκμετάλλευση της μισθωτής σκλαβιάς -την οποία συνθέτουν προσβολές, σεξουαλικές παρενοχλήσεις, απλήρωτες υπερωρίες, εντατικοποίηση βιασμοί, μαύρη εργασία, απειλές, ξυλοδαρμοί, εργατικά «ατυχήματα»- αγωνίζονταν και η ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΚΟΥΝΕΒΑ. Η οποία βρέθηκε το Δεκέμβρη στο δρόμο ως γυναίκα, μετανάστρια, εργάτρια, αλλά κυρίως ως ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑ και για αυτό τα αφεντικά της -οι δουλέμποροι της ΟΙΚΟΜΕΤ με την συνενοχή του ΗΣΑΠ και όλων των ΕΡΓΑΤΟΠΑΤΕΡΩΝ- της έριξαν βιτριόλι στο πρόσωπο.

Ο Αλέξης και η Κωνσταντίνα είμαι εγώ-εσύ-όλοι μας.

Όλοι όσοι σηκώνουμε το ανάστημά μας στους καθημερινούς δυνάστες μας και τους διαμηνύουμε… και λίγα κάναμε… Είμαστε εικόνες από το μέλλον σε ένα πόλεμο που ζούμε στο παρόν.

No responses yet

Dec 23 2008

Παγώνοντας στιγμές της εξέγερσης στο χωροταξικό πεδίο των γειτονιών μας

Τρίτη 23 Δεκεμβρίου: Οι μαθητές του 14ου λυκείου στο Κουκάκι αποφάσισαν τη λήξη της κατάληψης του σχολείου.

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου: 12η ημέρα κατάληψης στο 14ο λύκειο στου Κουκάκι. 5η ημέρα κατάληψης και στο συστεγαζόμενο 14ο γυμνάσιο. Αυριανή συνέλευση των καταληψιών θα αποφασίσει για το εάν θα κρατήσει το σχολείο κλειστό και τις επόμενες ημέρες.

Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου: 9η ημέρα κατάληψης στο 14ο λύκειο στο Κουκακί. Για τρίτη ημέρα παραμένει κατειλημμένο και το 9ο γυμνάσιο στα Άνω Πετράλωνα.

Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου: Μία μικρή βόλτα στα σχολεία των γειτονιών μας, λίγο πριν συναντηθούμε στην πορεία στο κέντρο της μητρόπολης.
Το 14ο λύκειο στο Κουκάκι συνεχίζει για 8η ημέρα την κατάληψη. Ο προγραμματισμένος αποκλεισμός της λεωφόρου Συγγρού δεν έγινε. Υπό κατάληψη και το συστεγαζόμενο 14ο γυμνάσιο. Το γειτονικό 33ο λύκειο συνεχίζει με ολιγόωρες αποχές από τα μαθήματα και συμμετοχη σε κινητοποιήσεις που οργανώνει το ΣΑΣΑ (συντονιστικό ελεγχόμενο από το κκε).
Στα Πετράλωνα η κατάσταση δείχνει να εκτονώνεται. Το 9ο γυμνάσιο μετράει σήμερα τη δεύτερη ημέρα κατάληψης, ενώ το 12ο λύκειο στα Κάτω Πετράλωνα επέστρεψε στην ασφυκτική καθημερινότητα των σχολικών αιθουσών της πλήξης. Οι καταληψίες μαθητές σημειώνουν την έλλειψη συμμετοχής και διάθεσης από τους περισσότερους συμμαθητές τους.

Τετάρτη 17 Δεκεμβρίου: 7η ημέρα κατάληψης στο 14ο λύκειο στο Κουκάκι. Αύριο το πρωί οι μαθητές προγραμματίζουν αποκλεισμό της λεωφόρου Συγγρού και στη συνέχεια συμμετοχή στην πορεία στο κέντρο της Αθήνας. 5η ημέρα κατάληψης στο 12ο λύκειο στα Κάτω Πετράλωνα. Πρώτη ημέρα κατάληψης στο 9ο γυμνάσιο στα Άνω Πετράλωνα.

Τρίτη 16 Δεκεμβρίου: Συνεχίζεται για 6η ημέρα η κατάληψη στο 14ο λύκειο στο Κουκάκι. Στις 11 το πρωί πραγματοποιήθηκε αποκλεισμός της λεωφόρου Συγγρού από μαθητές.

Υπό κατάληψη βρίσκεται και το 12ο λύκειο στα Κάτω Πετράλωνα.

Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου και το πρωί βρεθήκαμε και πάλι στα σχολεία των περιοχών μας μοιράζοντας τόσο την προκήρυξη του στεκιού, όσο και το κείμενο της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ για τους μαθητές. Και στις δύο προκηρύξεις υπάρχει κάλεσμα για την αυριανή λαϊκή συνέλευση.

Στο 33ο λύκειο του Κουκακίου συναντούμε δύο μαθητές του ΣΑΣΑ (του συντονιστικού που ελέγχεται από το κκε), οι οποίοι μοιράζουν προκηρύξεις στους μαθητές για τους… ξένους πράκτορες που υποκινούν τα επεισόδια, ενώ καλούν στις δράσεις που έχει αποφασίσει ο Περισσός. Αφού συγχυστήκαμε λίγο πρωινιάτικα με όλα αυτά, κατηφορήσαμε προς το γειτονικό 14ο λύκειο το οποίο τελεί ακόμη υπό κατάληψη. Εκεί «αγανακτισμένοι γονείς» του συστεγαζόμενου γυμνασίου επιχειρούν να σπάσουν την κατάληψη απειλώντας τους μαθητές που βρίσκονται στο σχολείο και επιχειρώντας να ανοίξουν το λουκέτο. Η παρουσία μας στο χώρο, ως αλληλέγγυων, καθώς και οι δύο κουβάδες νερό που τους έριξαν κατακέφαλα οι καταληψίες μαθητές, οδήγησαν αυτά τα 6-7 άτομα γρήγορα να πάρουν δρόμο από εκεί. Λίγο αργότερα αποχωρήσαμε σιγά-σιγά και εμείς με ένα χαμόγελο στα χείλη από τα πρωινά ευτράπελα!

Αργότερα, μεσημεράκι, μαθητές από το 33ο πραγματοποίησαν και πάλι αποκλεισμό της λεωφόρου Συγγρού και πορεία προς το αστυνομικό τμήμα. Βράδυ Σαββάτου 13 Δεκέμβρη και κομμάτι του κόσμου που έχει συγκεντρωθεί στο σημείο της δολοφονίας του Αλέξη, στα Εξάρχεια, ξεκινάει πορεία προς του Ψυρρή και το Γκάζι. Ο αριθμός των συμμετεχόντων από 100-150 που είναι στην αρχή, σε κάποιο σημείο φτάνει και τους 700. Η πορεία διασχίζει και τη γειτονιά του Θησείου, περνώντας από τον πεζόδρομο της Ηρακλειδών και μέσω της γέφυρας του Πουλόπουλου φτάνει στο Γκάζι. Ύστερα από κάποια ώρα συνεχίζει προς Ιερά Οδό, για να ανέβει την Πειραιώς (εδώ, σπάζονται και κάποιες τράπεζες και κάμερες). Λίγο πριν την πλατεία Ομονοίας διμοιρίες των ΜΑΤ συντονισμένα επιτίθενται στην πορεία, εγκλωβίζοντας και προσάγωντας 51 άτομα. Στην αρχή μεταφέρονται στο Α.Τ. Ομόνοιας και από εκεί στη ΓΑΔΑ, απ’ όπου τις πρώτες πρωινές ώρες αφήνονται όλοι ελεύθεροι.

Πρωί της Παρασκευής 12 Δεκέμβρη και τα δύο λύκεια του Κουκακίου (33ο και 14ο) αποκλείουν τη λεωφόρο Συγγρού στο ύψος της «Ολυμπιακής» και στη συνέχεια πραγματοποιούν πορεία προς το αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Το 14ο λύκειο παραμένει υπό κατάληψη.

Την Πέμπτη 11 Δεκέμβρη, το πρωί, μοιράζεται σε τέσσερα σχολεία των γειτονιών μας (Κουκάκι, Άνω Πετράλωνα, Κάτω Πετράλωνα) η τελευταία ανακοίνωση της κατάληψης της ΑΣΟΕΕ.Το μεσημέρι, μετά το τέλος των μαθημάτων, το 14ο λύκειο καταλαμβάνεται από τους μαθητές του.
Σάββατο 6 Δεκεμβρίου, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη και στο indymedia της Αθήνας αναφέρεται ότι έγινε επίθεση με πέτρες και βόμβες μολότοφ σε τρεις τράπεζες στην Τριών Ιεραρχών, ενώ σπάστηκαν και τα τοπικά γραφεία της Νέας Δημοκρατίας στα Άνω Πετράλωνα.

No responses yet

Next »

css.php