Archive for the 'Στιγμές οικονομικής και θεσμικής κρίσης' Category

Apr 22 2011

Διήμερο εκδηλώσεων 29-30 Απριλίου απο την συνέλευση αναρχικών για την κοινωνική αυτοδιεύθυνση

Η Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση διοργανώνει διήμερο εκδηλώσεων για την Πρωτομαγιά στις 29 και 30 Απριλίου στο Πολυτεχνείο στις 7μμ. Ενώ την 1 Μάη καλεί στην απεργιακή συγκέντρωση στο Μουσείο στις 11πμ.
Το διήμερο θα περιλαμβάνει:
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

προβολή: «Σικάγο 1886-Στιγμές εργατικής Πρωτομαγιάς»
Συζήτηση: «η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου και οι κοινωνικές της συνέπειες σε περίοδο συστηµικής κρίσης»

ΣΑΒΒΑΤΟ

προβολή: «Στιγμές κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης στην Ισπανία το 1936»
Συζήτηση: «οι αντιστάσεις των από κάτω και το πρόταγμα της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης στο σήμερα και το αύριο»

ΚΥΡΙΑΚΗ 1 ΜΑΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11πμ ΜΟΥΣΕΙΟ

 

Ακολουθεί το κείμενο της εισήγησης του διημέρου:

1η ΜΑΗ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΡΑΤΟΣ -ΔΝΤ –ΑΦΕΝΤΙΚΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

Στις 29 και 30 Απρίλη, ως Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση επιλέξαμε να οργανώσουμε ένα διήμερο εκδηλώσεων ενόψει της Πρωτομαγιάς. Η εξέγερση του Σικάγο το 1886 αποτελεί για εμάς ένα σημείο αναφοράς, έναν  «τόπο» από όπου μπορούμε να αντλήσουμε έμπνευση και συμπεράσματα. Η συμβολή των αναρχικών σε αυτήν υπήρξε καθοριστική χάρη στον αγώνα τους και την επίτευξη της ριζοσπαστικής σύνδεσης των επιμέρους αιτημάτων –όπως αυτό για το 8ωρο- με τη συνολική κριτική του κράτους και του καπιταλισμού. Μέσα από αυτό το διήμερο επιχειρούμε να ανοίξουμε μία συζήτηση όχι ιστορικού περιεχομένου, αλλά για το πώς κατανοούμε και αναλύουμε ως αγωνιστές στο σήμερα τη βίαιη επίθεση του κράτους και του καπιταλισμού, όπως επίσης και το ποια είναι τα δικά μας κοινωνικά προτάγματα και το πώς επικοινωνούν και συνδέονται με τις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις στην κατεύθυνση της ανατροπής του υπάρχοντος και της κοινωνικής απελευθέρωσης.

 Για την πρώτη μέρα (Παρασκευή 29/4) το πλαίσιο της συζήτησης που θα θέλαμε να αναπτυχθεί έχει ως κεντρικά σημεία:

    α) Την ολομέτωπη επίθεση των κυρίαρχων σε μία περίοδο συνολικής συστημικής κρίσης (οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική, αξιακή). Η κρίση αυτή αποκαλύπτει σε όλη της την έκταση την αντικοινωνική φύση του καπιταλισμού και αποτελεί απότοκο ενός παγκοσμιοποιημένου εκμεταλλευτικού συστήματος. Ως αιχμές αυτής της επίθεσης αναγνωρίζουμε:

   – Τη διαρκή όξυνση των συνθηκών εκμετάλλευσης στους χώρους της μισθωτής σκλαβιάς με την κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, την «απελευθέρωση» των απολύσεων, τις μειώσεις μισθών και τη θεσμική κατοχύρωση της «ελαστικής εργασίας». Τον τρόμο της ανεργίας που πλήττει όλο και περισσότερους εργαζόμενους (τρόμος που αποτελεί συνώνυμο της φτώχειας και ταυτόχρονα δοκιμασμένο εργαλείο καταστολής και διάχυσης του κοινωνικού κανιβαλισμού και της ξενοφοβίας ανάμεσα στους καταπιεσμένους).

   – Τον αποκλεισμό χιλιάδων ανθρώπων από τα στοιχειώδη κοινωνικά αγαθά, όπως η περίθαλψη με τις διαρκείς συγχωνεύσεις και την επιβολή «εισιτηρίου» στα νοσοκομεία. Την εκποίηση σε ιδιώτες του κατειλημμένου από το κράτος ότι είναι δημόσιου και την εντατικότερη καταλήστευση του κοινωνικού πλούτου.

   – Την επίταση της καταστροφής και της λεηλασίας του φυσικού κόσμου στο όνομα της ανάπτυξης καθώς το μοντέλο οργάνωσης, λειτουργίας, παραγωγής και κατανάλωσης  που επιβάλλουν κράτος και κεφάλαιο είναι άκρως επιθετικό και καταστρεπτικό τόσο για τη φύση όσο και για τις ανθρώπινες κοινωνίες.

  – Την ένταση της καταστολής και του ελέγχου. Απέναντι στην αδυναμία εξασφάλισης της συναίνεσης και στην όξυνση της κοινωνικής οργής επιστρατεύεται η κρατική βία. Με τους νέους τρομονόμους, την ποινικοποίηση απεργιών και διαδηλώσεων, με τα ειδικά νομοθετήματα για την αντιμετώπιση του ρεύματος «άρνησης πληρωμών» , με την ένταση της καταστολής στους δρόμους, το κράτος επιχειρεί να σπείρει το φόβο για την τρομοκράτηση όσων αγωνίζονται και για τον παραδειγματισμό ολόκληρης της κοινωνίας. Παράλληλα η κυρίαρχη προπαγάνδα με εκκλήσεις σε «εθνική ομοψυχία» και σε «συστράτευση όλων απέναντι στην κρίση» επιχειρεί να προωθήσει την υποταγή και τη μοιρολατρία, ώστε οι καπιταλιστές να βαδίσουν ανενόχλητοι τον «ένδοξο» δρόμο της ανάπτυξης και όλοι εμείς αυτόν της μετατροπής μας σε εξαθλιωμένο και υπάκουο εργατικό δυναμικό. Γίνεται όλο και πιο σαφές ότι η διαδικασία αναδιάρθρωσης των δομών εξουσίας και η επιχειρούμενη εγκαθίδρυση ενός μόνιμου «καθεστώτος έκτακτης ανάγκης» που οπλίζεται για να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές αντιστάσεις, έχουν ως στόχο τον συνολικό και βίαιο κοινωνικό μετασχηματισμό.

   β) Τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επίθεσης στο κοινωνικό πεδίο.

 Η ανεργία, η φτώχεια και οι αποκλεισμοί αποτελούν σήμερα γενικευμένη κοινωνική συνθήκη η οποία πλήττει ντόπιους και μετανάστες που βρίσκονται στη βάση της ταξικής πυραμίδας, αλλά και μεγάλα κοινωνικά κομμάτια των μεσαίων στρωμάτων που προλεταριοποιούνται βίαια λόγω της σαρωτικής επίθεσης κράτους και αφεντικών. Παράλληλα, η διάχυση της εξατομίκευσης, του ανταγωνισμού και της υποταγής ως κυρίαρχες αξίες διαμορφώνει το έδαφος για τη γιγάντωση του κοινωνικού κανιβαλισμού, του αλληλοσπαραγμού ανάμεσα στους πιο αδύναμους, με σκοπό την εκτόνωση της κοινωνικής οργής μεταξύ των καταπιεσμένων. Η στρατηγική του «διαίρει και βασίλευε» που προωθείται από τους κυρίαρχους δημιουργεί εκείνη τη συνθήκη όπου οι μετανάστες και οι μετανάστριες στοχοποιούνται από την κυρίαρχη προπαγάνδα ως οι υπαίτιοι για την φτώχεια, την ανέχεια και την υποτίμηση της ζωής.

 Για τη δεύτερη μέρα (Σάββατο 30/4) η συζήτηση έχουμε επιλέξει να έχει στο επίκεντρό της τους αγώνες, την κίνηση των «από τα κάτω» ενάντια στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών. Αυτό είναι άλλωστε και το πεδίο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται και απευθύνεται το συνολικό αναρχικό πρόταγμα της κοινωνικής απελευθέρωσης και αυτοδιεύθυνσης.  Είναι το πεδίο από όπου αντλούμε τις εμπειρίες και την δυναμική μας. Για το άνοιγμα αυτής της συζήτησης θέτουμε τα εξής ερωτήματα:

– Ποιες είναι σήμερα οι κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις και πώς γειώνεται μέσα σε αυτές το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης και της συλλογικοποίησης μέσα από την αδιαμεσολάβητη οργάνωση των καταπιεσμένων στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια. Με τα  σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, απέναντι στη συνθήκη της υποταγής που θέλουν να επιβάλλουν κόμματα, ΜΜΕ και καθεστωτικά συνδικάτα, τη στιγμή που κορυφώνεται ο πόλεμος των κυρίαρχων.

– Πώς με βάση την κριτική αλληλεγγύη επιχειρούμε να ξεπεράσουμε τον αμυντικό χαρακτήρα των αγώνων για την υπεράσπιση προηγούμενων μοντέλων εκμετάλλευσης και καταπίεσης και πώς συνδέουμε τις επιμέρους κινητοποιήσεις στην κατεύθυνση της συνολικής αμφισβήτησης του υπάρχοντος. Πώς προωθούμε τη ριζοσπαστικοποίηση και τη συνολικοποίηση των επιμέρους αγώνων μέσα από την ανάδειξη του κράτους και του καπιταλισμού ως τις αιτίες των κοινωνικών προβλημάτων και πώς προωθούμε το όραμα για μια άλλη κοινωνική οργάνωση στη βάση της οριζόντιας λήψης αποφάσεων, της αυτοδιαχείρισης των αναγκών μας, του σεβασμού του φυσικού κόσμου. Πώς παράλληλα με τη συνείδηση της αναγκαιότητας της καταστροφής του κόσμου του κράτους και του καπιταλισμού συγκροτούμε και τις προτάσεις οργάνωσης της κοινωνίας «από τα κάτω». Προτάσεις στην προοπτική για μια νέα εσωτερική οικονομία ανάμεσα στους καταπιεσμένους χωρίς εκμετάλλευση και ανισότητα, μια οικονομία που θα αρχίσει εκ νέου να παράγει στην πόλη και την ύπαιθρο, ως απάντηση στο ψεύτικο δίλημμα ανάμεσα σε «κρατικοδίαιτη» ή «ιδιωτική» οικονομία.

Η οργάνωση της παραγωγής και της κατανάλωσης όσο και η λήψη των συλλογικών αποφάσεων  οφείλει να ανήκει σε όλους: άμεσα και ισότιμα. Μέσα από τολμηρές πρωτοβουλίες στην καθημερινότητα, μέσα από τη μαζική συμμετοχή στους αγώνες, την εχθρότητα απέναντι σε κάθε φορέα εξουσίας, με τη ριζοσπαστική πολιτικοποίηση και τη σύγκρουση μπορούμε να επανεκκινήσουμε. Να επανεκκινήσουμε ένα δικό μας αυτοδιευθυνόμενο παρόν ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση
sinelefsianarchikon@gmail.com

One response so far

Dec 12 2010

Γενική απεργία για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση!

. Το κείμενο που μοιράζεται:

No responses yet

Dec 12 2010

Ενημέρωση από τη διαδήλωση για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.

φωτογραφία από το athens.indymedia.org

600 περίπου άτομα ανταποκρίθηκαν το πρωί του Σαββάτου στο κάλεσμα, της Συνέλευσης Αναρχικών, σε διαδήλωση για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.

Με τσουχτερό το κρύο και κατά διαστήματα να χιονίζει, στήθηκε για μιάμιση ώρα μικροφωνική στην πλατεία Μοναστηρακίου και μοιράζονταν προκηρύξεις. Κατά τι 12.30 οι συγκεντρωμένοι/ες στήθηκαν στον δρόμο με το κεντρικό πανό «κοινωνική και ταξική αντεπίθεση, για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας». Ένα δεύτερο πανό της συλλογικότητας του «Κενού Δικτύου» έγραφε «να μην ζήσουμε σαν δούλοι».

Αθηνάς, πλατεία Ομονοίας, 3ης Σεπτεμβρίου, Χαλκοκονδύλη, Ακαδημίας και κατάληξη στα Προπύλαια το δρομολόγιο, με τις αστυνομικές δυνάμεις να περιορίζονται στο μπροστινό και πίσω μέρος της διαδήλωσης, μέχρι και το αστυνομικό τμήμα της Ομόνοιας. Από εκεί και πέρα, και μέχρι τα Προπύλαια, το σώμα της πορείας ακολουθούνταν και από πλάγια με κορδόνια διμοιριών των ΜΑΤ.

Παρά τον δύσκολο καιρό, άκουγες και έβλεπες το ενδιαφέρον και τις θετικές αντιδράσεις του κόσμου ο οποίος βρέθηκε χθες στο κέντρο της Αθήνας και διασταυρώθηκε με την πορεία. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης, μάλιστα, κόσμος ενώθηκε και πορεύτηκε μαζί της.

«Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά, τρομοκρατία είναι η μισθωτή σκλαβιά», «40 ώρες για 500 ευρώ, σφαλιάρες και κλωτσιές σε κάθε αφεντικό», «ήμουνα παιδί και είχε ανεργία, ρουφιάνος πήγα κι έγινα στην αστυνομία», ορισμένα από τα καινούργια συνθήματα που ακούστηκαν και χαρακτηρίστηκαν από την αμεσότητα και διεισδυτικότητά τους.

Το νέο ραντεβού της Συνέλευσης Αναρχικών ανανεώθηκε για το πρωί της Τετάρτης 15 Δεκεμβρίου, ημέρα γενικής απεργίας, στο Μουσείο στην οδό Πατησίων.

No responses yet

Dec 09 2010

11 Δεκέμβρη, διαδήλωση για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση.

Η παγκόσμια κυριαρχία, έχοντας σήμερα να αντιμετωπίσει μια συνολική συστημική κρίση, επιχειρεί τον εξίσου συνολικό και εξαιρετικά βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας, επιδιώκοντας τον ολοκληρωτισμό, την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης, την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής. Η διατήρηση και η αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας επιτάσσει τώρα την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας. Ο ούτως η άλλως εκβιαστικός χαρακτήρας της μισθωτής εργασίας αποκαλύπτεται πια σε όλο του το μεγαλείο, με την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των μισθών, την απελευθέρωση των απολύσεων, με την απειλή της ανεργίας. Παράλληλα, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι εγκαθιδρύεται ένα μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, που οπλίζεται για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αντίσταση στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου.

Την ίδια στιγμή που η τρομοκρατία επιβάλλεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, την ίδια στιγμή που οι συνθήκες εκμετάλλευσης οξύνονται, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν πρόθυμα την υπεράσπιση των επιλογών των αφεντικών και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, προπαγανδίζοντας τον κυρίαρχο λόγο και προωθώντας την υποταγή, ενώ τα κόμματα και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές προσπαθούν με κάθε τρόπο να χειραγωγήσουν την κοινωνική οργή και να επιβάλουν την κοινωνική ειρήνη, με εκκλήσεις περί «εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης απέναντι στην κρίση».

Η εξουσία επενδύει στο φόβο -με προφανή σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την εκτόνωση της κοινωνικής οργής-, στοχοποιώντας τα πλέον ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια. Ο ανταγωνισμός και η εξατομίκευση, ως δομικά στοιχεία του καπιταλισμού, εν μέσω της γενικευμένης κρίσης τείνουν να λάβουν το χαρακτήρα του ανοιχτού αλληλοσπαραγμού των καταπιεσμένων, του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έφτασαν στο κέντρο της Αθήνας για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση που τους επιφύλαξε η λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης, με τα ΜΜΕ, το επίσημο κράτος και τις παρακρατικές φασιστικές συμμορίες να συντονίζονται σε μια ρητορική μίσους και εξόντωσης.

Απέναντι στον ολοκληρωτισμό που επιβάλλει η δημοκρατία, η μόνη πραγματική προοπτική αντίστασης είναι οι κοινοί, αδιαμεσολάβητοι αγώνες των καταπιεσμένων -ντόπιων και μεταναστών-, η αυτοοργάνωση και η συλλογικοποίηση παντού: στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στους εαυτούς μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού και των ιεραρχικών δομών των κοινωνικών σχέσεων, που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.

Για την κοινωνική επανάσταση. Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

Συγκέντρωση – πορεία Σάββατο 11 Δεκεμβρίου, πλατεία  Μοναστηράκι, 11 π.μ.

No responses yet

Dec 05 2010

Η επίθεση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και η απάντηση σε αυτήν.

Αναδημοσίευση από εδώ

Η επίθεση τους

Σύντομα η κατάσταση στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς θα γίνει πολύ χειρότερη από αυτή που ήδη ζούμε. Απολύσεις, δραματική μείωση μισθών, εντατικοποίηση και χειρότερες συνθήκες εργασίας για τους εργαζόμενους. Κόψιμο όσων γραμμών θεωρούνται ασύμφορες, αυξημένο εισιτήριο, κατάργηση των ελευθέρας και των μειωμένων, πιο αραιά δρομολόγια άρα και μεγαλύτερος χρόνος αναμονής και συνωστισμός για εμάς τους επιβάτες.

Η κυβέρνηση με τη βοήθεια των ΜΜΕ και ρίχνοντας τόνους λάσπης, έκανε και με τους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ό,τι και με μια σειρά άλλους κλάδους για να μπορέσει να περάσει τα μέτρα που θέλει χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Όμως ούτε όλοι μαζί τα φάγαμε, ούτε όλοι μαζί τα πληρώνουμε. Τα σκάνδαλα, οι μίζες και η “κακοδιαχείριση” είναι δουλειά των από πάνω, των καπιταλιστών και των πολιτικών τους υπαλλήλων. Αυτοί είναι που κερδοσκοπούν ακόμη και σήμερα, και ο στόχος των αλλαγών είναι να συνεχίσουν να βγάζουν κέρδος.

Εμείς

Όμως κάποια στιγμή πρέπει να πούμε ΦΤΑΝΕΙ! Αυτή η επίθεση στα ΜΜΜ είναι επίθεση στον έμμεσο μισθό μας αλλά και στην ίδια μας τη ζωή. Είναι η ώρα να θέσουμε τους δικούς μας στόχους. Τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, όπως και η Υγεία, η Παιδεία, η Ενέργεια, οι Φυσικοί Πόροι, δεν μπορεί να αντιμετωπίζονται σαν εμπόρευμα. Είναι κοινωνικά αγαθά και δεν τα αντιμετωπίζουμε με τη λογική του κέρδους. Η καλύτερη λειτουργία τους μπορεί να γίνει με την κοινωνικοποίηση και τον εργατικό έλεγχο και όχι με την ιδιωτικοποίησή τους.

Και οι απαντήσεις μας

Σε αυτό τον αγώνα δεν είμαστε μόνοι ούτε σαν επιβάτες ούτε σαν εργαζόμενοι. Προωθούμε τον κοινό αγώνα στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς για δωρεάν και ποιοτική μετακίνηση, μέσω πολύμορφων δράσεων στις γειτονιές, στα αμαξοστάσια, σε πρωτοβουλίες και σωματεία.

  • Αλληλεγγύη στους αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στο χτύπημα των εργασιακών τους δικαιωμάτων και στην αναδιάρθρωση που προωθούν κυβέρνηση, κεφάλαιο και ΔΝΤ.
  • Να κάνουμε πράξη τις συγκοινωνίες που θέλουμε με όπλο την αλληλεγγύη. Όσοι έχουμε εισιτήριο το δίνουμε μόλις κατεβαίνουμε σε κάποιον άλλο.
  • Δωρεάν μετακινήσεις για τους ανέργους τώρα, ως το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση των δωρεάν μεταφορών
  • Να δώσουμε μαζί ένα κοινό αγώνα πέρα από επιμέρους συνδικαλιστικά αιτήματα,όχι για την καλύτερη λειτουργία μιας κρατικής ή αποκρατικοποιημένης εταιρίας, αλλά για την οικοδόμηση ενός κοινωνικού αγαθού που θέλουμε για εμάς.

Δωρεάν μετακίνηση για όλους

Αλληλεγγύη στους αγώνες των εργαζομένων

Κάτοικοι από τις γειτονιές των Πετραλώνων

No responses yet

Dec 05 2010

Πορεία 11 Δεκέμβρη για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση

No responses yet

Nov 29 2010

Ενάντια στη λεηλασία των ζωών μας…

Την προηγούμενη εβδομάδα πραγματοποιήθηκε ένας κύκλος παρεμβάσεων, για την λεηλασία των ζωών μας από τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά τούτου εδώ του τόπου, με ανάρτηση πανό σε κεντρικά σημεία και γέφυρες του Κουκακίου και των Πετραλώνων. Κάποια από αυτά αποτυπώνονται στις φωτογραφίες που παρατίθενται παρακάτω.

No responses yet

Oct 21 2010

Δύο προβολές ταινιών για τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Τις προηγούμενες δεκαετίες ο καπιταλισμός έλεγε ότι αν δουλέψεις σκληρά και πατήσεις επί πτωμάτων ίσως έχεις την τύχη να ανελιχθείς κοινωνικά και οικονομικά. Σήμερα σου προτείνει το ίδιο, όχι όμως με στόχο την προσωπική σου ανέλιξη, αλλά την προσωπική σου επιβίωση. Την στιγμή που κράτος και κεφάλαιο λαμβάνουν μια σειρά μέτρων τα οποία από την μια διασφαλίζουν τα προνόμια και τα κέρδη τους και από τη άλλη οδηγούν στην εξαθλίωση, την ανέχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας, ταυτόχρονα μας πετούν ένα «κόκαλο», λίγα ψίχουλα με σκοπό να στρέψουν τον ένα ενάντια στον άλλο και να μας πείσουν ότι αυτός που ευθύνεται για την άσχημη κατάσταση μας είναι ο διπλανός μας. Ότι ο εχθρός είναι κάποιος άλλος καταπιεσμένος και εξαθλιωμένος και όχι οι κυβερνώντες που δημιούργησαν αυτή την κατάσταση. Με αυτό τον τρόπο επιδιώκουν να επικρατήσει το όλοι εναντίον όλων, να χαθεί κάθε ίχνος κοινότητας και αλληλεγγύης και να μπορούν ανεμπόδιστα να θέσουν σε εφαρμογή τα σχέδιά τους. Απέναντι, λοιπόν, στον κοινωνικό κανιβαλισμό και το διαίρει και βασίλευε που προσπαθούν να μας επιβάλλουν ας αντιτάξουμε την αλληλεγγύη  μεταξύ των καταπιεσμένων και ας επιτεθούμε στον πραγματικό μας εχθρό το κράτος και τα αφεντικά.

Ενάντια στο κράτος, το Δ.Ν.Τ. και τα αφεντικά, ενάντια στον κοινωνικό κανιβαλισμό, αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση.

.

No responses yet

Oct 08 2010

Εκδήλωση στην Κορεάτικη Αγορά από την “πρωτοβουλία κατοίκων Πετραλώνων και Θησείου”.

Το μόνο σίγουρο για το φθινόπωρο είναι ότι θα βρέξει! για όλα τα υπόλοιπα δε μένει παρά να φροντίσουμε εμείς. Να συναντηθούμε ξανά και να δομήσουμε κοινότητες αγώνα στις γειτονιές μας, να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας, να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας.

Προβολή του βίντεο “Argentinazo”Σάββατο 9 Οκτωβρίου7 μ.μ., στηνΚορεάτικη Αγορά (απέναντι από το αμαξοστάσιο του ΗΛΠΑΠ).

No responses yet

Oct 03 2010

Για την κοινωνική συγκυρία.

Η περιβόητη κρίση αποτελεί πλέον καθημερινό μας βίωμα.  Μία κρίση οικονομική, κοινωνική και πολιτική, μία κρίση αναπαραγωγής του καπιταλιστικού μοντέλου παραγωγής, μία κρίση νομιμοποίησης του καπιταλισμού ως το τελικό στάδιο ευημερίας των ανθρώπινων κοινωνιών.

Μαζί με τις αξίες και τα ιδεολογήματα δεκαετιών, καταρρέουν και οι κατακτήσεις μακροχρόνιων και αιματηρών εργατικών αγώνων. Το κράτος πρόνοιας αποσυντίθεται και οι ισορροπίες που διατηρούνταν όλα αυτά τα χρόνια στην σκιά του, διαταράσσονται.

Τα αφεντικά επιτίθενται σε κάθε πτυχή της ζωής μας, η επιβίωση γίνεται πλέον ένα στοίχημα που για να κερδηθεί πρέπει να πάρεις μέρος στον κοινωνικό κανιβαλισμό που ορίζεται από το όλοι εναντίον όλων. Και ο καθένας για τον εαυτό του.

Είναι η στιγμή που κοιτάζεις το παρελθόν και το μέλλον και συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος στο παρόν. Όλα γίνονται ξεκάθαρα και οι αναστολές δεν χωράνε πουθενά. Η οργή ξεχειλίζει και από το δισάκι σου ξεπηδάνε όλα αυτά τα ξεχασμένα όπλα. Η λέξη εξέγερση ξαναγεννιέται στα χείλη χιλιάδων ανθρώπων και η στιγμή είναι τώρα!!!

Καμία υπομονή, καμία ανοχή. Επίθεση σε κράτος, ΔΝΤ και αφεντικά.

Διαδηλώσεις, απαλλοτριώσεις, απεργίες, λαϊκές συνελεύσεις, αρνήσεις πληρωμών, συγκρούσεις, καταλήψεις, σαμποτάζ, εργατικές συνελεύσεις. Για την κοινωνική απελευθέρωση.

Συλλογικότητα, αλληλεγγύη, αυτοοργάνωση.

.

No responses yet

« Prev - Next »

css.php