Tag Archive 'Μικροφωνικές παρεμβάσεις'

Jul 14 2010

Μικροφωνική αλληλεγγύης στον Άρη Σειρηνίδη.

Μικροφωνική παρέμβαση στον ηλεκτρικό σταθμό των Πετραλώνων, αλληλεγγύης στον αναρχικό Άρη Σειρηνίδη, πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης, ύστερα από πρωτοβουλία του στεκιού. 30 περίπου σύντροφοι και συντρόφισσες πλαισίωσαν την κίνηση, ενώ μοιράστηκαν προκηρύξεις καθώς και το 4ο φύλλο της εφημερίδας «Αντίπνοια».

Στεκόμαστε στο πλευρό του συντρόφου μας μέσα από την συνέχιση του αγώνα και στο πρόσωπο του Άρη βλέπουμε τους εαυτούς μας. Βλέπουμε τον καθημερινό αγώνα ενάντια σε ότι μας καταπιέζει και μας εκμεταλλεύεται, τον αγώνα ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό. Τον συλλογικό αγώνα για τη γενικευμένη αυτοδιεύθυνση. Τον αγώνα για την ελευθερία.

Θα συναντηθούμε ξανά, μέχρι την απελευθέρωσή του…

No responses yet

May 19 2010

Κρίση σημαίνει λεηλασία! Παρέμβαση στον ηλεκτρικό σταθμό Πετραλώνων.

Μικροφωνική παρέμβαση για την απεργία στις 20 του Μάη πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης στον ηλεκτρικό σταθμό των Πετραλώνων. Μοιράστηκε σχετικό κείμενο και αναρτήθηκε πανό που έγραφε “κρίση σημαίνει λεηλασία, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών”.

Θυμίζουμε ότι πριν την απεργία της 5ης Μάη, ανάλογη παρέμβαση πραγματοποιήθηκε και στο σταθμό του μετρό Συγγρού Φιξ, στο Κουκάκι.

No responses yet

May 05 2010

Κρίση σημαίνει λεηλασία!Παρέμβαση στο μετρό Συγγρού-Φιξ.

Μικροφωνική παρέμβαση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Τρίτης στο μετρό Συγγρού-Φιξ, στο Κουκάκι. Αναρτήθηκε πανό (“κρίση σημαίνει λεηλασία, πόλεμο στον πόλεμο των αφεντικών”) και μοιράστηκαν προκηρύξεις για την οικονομική κρίση και την τρομοκρατία σε διερχόμενους και θαμώνες των γύρω μαγαζιών.

Η προκήρυξη που μοιράστηκε για την οικονομική κρίση (αποτέλεσμα μίας σειράς συλλογικών συζητήσεων που προηγήθηκαν με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες):

Να σαμποτάρουμε την κοινωνική συναίνεση!

Η συνθήκη της οικονομικής κρίσης δεν είναι πρωτοφανής και λόγω της ίδιας της φύσης του καπιταλιστικού συστήματος, ούτε απρόβλεπτη. Έπειτα από μια σχετικά μακροχρόνια περίοδο οικονομικής «ανάπτυξης» και συσσώρευσης κερδών, το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα ( και μαζί μ’ αυτό και το ελληνικό) έχει εισέλθει σ’ έναν κύκλο ύφεσης και κρίσης. Μια κρίση που παίρνει σάρκα και οστά – τόσο εγχώρια όσο και παγκοσμίως- με τη συστηματική πίεση από την πλευρά της κυριαρχίας προς την κοινωνία και ειδικότερα προς τα χαμηλότερα και μεσαία κοινωνικά στρώματα έτσι ώστε να πειστούν ότι για να ξεπεραστεί αυτή η κρίση θα πρέπει να αποδεχτούν ακόμη πιο σκληρά μέτρα εκμετάλλευσης και οικονομικής αφαίμαξης τους.

Από τη δεκαετία του ’90 και με δεδομένη την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ κυριαρχίας, το ελληνικό κράτος και τα εγχώρια αφεντικά απέκτησαν έναν αναβαθμισμένο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η «ανάπτυξη» και η επέκταση των ελληνικών επιχειρήσεων σε γειτονικές χώρες, το ιδεολόγημα του «εκσυγχρονισμού» και η διοργάνωση της ολυμπιάδας του 2004 ως απτής απόδειξης αυτού του αναβαθμισμένου ρόλου τους, αποτελούν μερικά από τα χαρακτηριστικότερα σημεία αυτής της περιόδου. Παράλληλα, η ελληνική κοινωνία αρχίζει να ανακαλύπτει μαζικά τον “παράδεισο” των δανείων και την πίστωση που τόσο απλόχερα και αβασάνιστα της προσέφεραν οι τράπεζες για να διευκολύνουν την κινητικότητα της αγοράς και να “ενισχύσουν” τις καταναλωτικές ανάγκες της. Δημιουργήθηκαν λοιπόν από το πουθενά χρήματα με τη μορφή καταναλωτικών δανείων, διακοποδάνειων, εορτοδάνειων κ.α  Ο καθένας και η καθεμία ανεξαρτήτως εισοδήματος και οικονομικού status μπορούσε να αποκτήσει ό,τι “επιθυμούσε”, με τη βοήθεια του πλαστικού χρήματος χωρίς να αντιλαμβάνεται καν ότι βάζει το χέρι στην τσέπη. Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο όπου ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού  είναι χρεωμένο στις τράπεζες. Τα δάνεια σταματούν να χορηγούνται αφού η αποπληρωμή τους καθίσταται όλο και πιο δύσκολη και παρατηρείται το τέλος της ρευστότητας στην αγορά. Ο πληθυσμός οδηγείται από τον καταναλωτικό “παράδεισο” στην πιστωτική “κόλαση”.

Η καπιταλιστική μηχανή φαίνεται να είναι ανίκανη να προσφέρει στους εργαζόμενους την ευημερία που τους έχει υποσχεθεί. Η αξιοπιστία της καταρρέει με αποτέλεσμα να δημιουργείται έλλειψη εμπιστοσύνης και μια αδυναμία να διατηρήσει τη διαχείριση της εξουσίας. Έτσι βλέπει ν’ απειλείται η ίδια της η συνέχεια και ύπαρξη. Μεγάλα κοινωνικά κομμάτια αμφισβητούν πλέον ανοιχτά και δεν εμπιστεύονται τις δομές της κυριαρχίας, ξεκινώντας από τους ίδιους τους θεσμούς, τις αξίες και τις ιδεολογίες, αφού δεν προσφέρουν πια κανένα εχέγγυο. Είναι πια διάχυτη η ανασφάλεια της κοινωνίας καθώς ανακαλύπτει ότι οι μηχανισμοί που μέχρι σήμερα διαχειρίζονταν τις ζωές της, φαίνεται να καταρρέουν. Η στήριξη στους παραδοσιακούς μηχανισμούς διαμεσολάβησης ανάμεσα στα αφεντικά και την κοινωνία τείνει να αρθεί είτε από αδιαφορία είτε από τη συνείδηση ότι αυτά που εξυπηρετούν κάθε άλλο παρά στηρίζουν την ευημερία. Επίσης, οι μηχανισμοί χειραγώγησης φαίνονται ανίκανοι να αναχαιτίσουν το κύμα δυσφορίας που αναπτύσσεται στα μεσαία και χαμηλότερα κοινωνικά κομμάτια που πλέον φαίνονται να ανησυχούν σοβαρά για το τι τους επιφυλλάσει το μέλλον.

Το κλίμα φόβου και ανασφάλειας ενισχύεται και από τα μμε που υποβάλλουν κυριολεκτικά το αίτημα για συμβιβασμό και συναίνεση στους σχεδιασμούς του κράτους και των αφεντικών και στην καταστολή όσων αγωνίζονται. Σκοπός τους είναι, μέσα από το μονοπώλιο και τον καταιγισμό της προπαγάνδας που έχουν εξαπολύσει, να διασπάσουν όλους αυτούς που πλήττονται και να τους εμποδίσουν από το ν’ αυτοοργανωθούν και να αντιδράσουν. Ως πιστά φερέφωνα του κράτους και των αφεντικών, προσπαθούν να περάσουν την πεποίθηση ότι οι διαχειριστές της εξουσίας κάνουν ό,τι μπορούν για να σώσουν την κοινωνία αλλά ότι το έργο τους εμποδίζεται είτε από «αόρατους κερδοσκόπους» και «κακούς τραπεζίτες» είτε από τα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, που πολλές φορές τους αποδίδεται ο ρόλος του εσωτερικού εχθρού.

Είναι φανερό ότι η επιταγή για κοινωνική συναίνεση είναι απαραίτητη για την επιβίωση της κυριαρχίας. Κοινωνική συναίνεση, λοιπόν, ζητείται σε διάφορα επίπεδα. Πρώτα από όλα, στο πεδίο της οικονομίας η επίθεση των κυρίαρχων είναι πρωτοφανής. Εργασιακά δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων καταστρατηγούνται, κόβονται συντάξεις, επιδόματα και μισθοί, προωθείται το μοντέλο του ενοικιαζόμενου εργαζόμενου, νομιμοποιούνται ακόμα και στο δημόσιο οι μαζικές απολύσεις, αυξάνονται τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης, καταργούνται οι υπερωρίες, επιβάλλεται η συνθήκη του εργαζόμενου-λάστιχο με βάση τις ανάγκες των αφεντικών. Η κυριαρχία ξέρει ότι η κοινωνική συναίνεση στις δεδομένες συνθήκες δεν είναι εύκολο να επιτευχθεί. Έτσι προσπαθεί να την αποσπάσει επικαλούμενη διάφορες «απειλές». Από τον εσωτερικό εχθρό, την “τρομοκρατία” και την εγκληματικότητα έως τον κίνδυνο μη διασφάλισης της εθνικής κυριαρχίας. Πατώντας πάνω στα εθνικά ιδεώδη των συντηρητικών κομματιών και με την πολιτική στήριξη των παγκόσμιων εταίρων της, φτάνει να χαρακτηρίσει εχθρούς της πατρίδας, όσους στηρίζουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις και αντιστέκονται έμπρακτα στα σχέδια τους, προσπαθώντας να απαξιώσει κάθε οργάνωση από τα κάτω.

Παράλληλα, η καταστολή εφαρμόζεται ενάντια σε όσους μπαίνουν εμπόδιο στην επίτευξη αυτής της κοινωνικής συναίνεσης. Από τις διώξεις (κλήτευση για κατάθεση σε αγωνιστές για την περίπτωση του προπηλακισμού του προέδρου της γσεε από μεγάλο κομμάτι του κόσμου στο απεργιακό συλλαλητήριο της 5/03), τους ξυλοδαρμούς και τις προφυλακίσεις διαδηλωτών που συμμετέχουν δυναμικά σε απεργιακές κινητοποιήσεις (προφυλάκιση του Μάριου Ζέρβα στις 11/03 και αποφυλάκιση του στις 22/04)  και φανερά πλέον αποδοκιμάζουν τα πουλημένα συνδικάτα και τους εργατοπατέρες,  από τις «σκούπες» σε μετανάστες με σκοπό την εκκαθάρισή τους, από την πρωτοφανή αστυνόμευση και τα νέα σώματα ασφαλείας που συστήνονται. Η καταστολή είναι επίσης ένα μέσο παραδειγματισμού και εκφοβισμού για όσους σκέφτονται ν’ αυτοοργανωθούν και να αγωνιστούν.

Σε ότι αφορά τους μετανάστες – που αποτελούν το πιο υποτιμημένο κομμάτι των προλετάριων- το κράτος στη σοσιαλδημοκρατική εκδοχή του χρησιμοποιεί το -ούτως ή άλλως- ρατσιστικό νομοσχέδιο για την ιθαγένεια ως ένα καταπραϋντικό φάρμακο μέσα από το οποίο εκβιάζει την πειθάρχησή τους και νομιμοποιεί τη «μηδενική ανοχή» απέναντι στα «λαθραία» και ανυπότακτα κομμάτια τους. Παραδείγματα αγώνα όπως εκείνα των ασιατών εργατών γης στη Μανωλάδα Ηλείας, των αιγύπτιων αλιεργατών στη Μηχανιώνα Χαλικιδικής, των αφρικάνων μικροπωλητών στο κέντρο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης και στιγμές εξέγερσης όπως εκείνες του Μαϊου του 2009 στην Αθήνα μ’ αφορμή το σκίσιμο κορανιού από μπάτσους ή όπως εκείνες του Αυγούστου του 2007 στη Θεσσαλονίκη μ’ αφορμή τη δολοφονία του μικροπωλητή Τόνι Όνουα κατά τη διάρκεια καταδίωξης του από μπάτσους, πρέπει να σβηστούν – με το καλό ή το άγριο- από το συλλογικό φαντασιακό όλων των μεταναστών και όλων των καταπιεσμένων.

Φαίνεται, λοιπόν, καθαρά πόσο πολυπόθητη είναι για την κυριαρχία η κοινωνική συναίνεση για την εφαρμογή των μέτρων που παίρνονται στο πεδίο της οικονομίας. Σκοπός της είναι να μετριαστούν οι συνέπειες της κρίσης για τα αφεντικά και να διατηρηθούν τα κέρδη τους (πετυχαίνοντας υψηλές φορολογήσεις των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων). Στον εργασιακό τομέα επιδιώκουν να δημιουργήσουν τις βάσεις για ακόμα πιο ευνοϊκές συνθήκες εκμετάλλευσης των εργαζομένων στο μέλλον.

Ο πόλεμος που έχει κηρύξει η κυριαρχία στην κοινωνία με βασικό της εργαλείο το δόγμα του «διαίρει και βασίλευε», έχει οδηγήσει κάποια κοινωνικά κομμάτια να ασπάζονται τις κυρίαρχες αξίες καθώς φαίνεται να καταφεύγουν στην εξατομίκευση, προσπαθώντας να διασώσουν και τα λίγα που θεωρούν ότι τους έχουν απομείνει. Μέσα στο χώρο της δουλειάς  είναι έτοιμοι να συμβιβαστούν, να υιοθετήσουν την αντίληψη «ο θάνατός σου, η ζωή μου», να προδώσουν κάθε εργατικό και κοινωνικό κεκτημένο, με αντάλλαγμα τη δική τους «ανάσταση». Αυτό οδηγεί στη συντηριτικοποίηση αυτών των κομματιών αφού αδυνατούν να αντιληφθούν πως ακόμα και αν τη γλιτώσουν σήμερα, καθίστανται ευάλωτοι στο προσεχές μέλλον. Ένα μικρό κομμάτι από αυτούς που συντηριτικοποιούνται,  μη θέλοντας να δεχτούν ότι τα δεινά τους προέρχονται από τις κυρίαρχες δομές, υιοθετεί ακραίες αντιλήψεις, ξενοφοβικού, ρατσιστικού και πατριωτικού-εθνικιστικού περιεχομένου και βλέπει τον εχθρό δίπλα του, ανάμεσα στα πιο εξαθλιωμένα κομμάτια της κοινωνίας.

Υπάρχουν όμως και κοινωνικά κομμάτια που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι το παιχνίδι που παίζεται εις βάρος τους είναι στημένο και δε πέφτουν στην παγίδα της εξατομίκευσης αλλά αναζητούν νέους τρόπους οργάνωσης για να αντισταθούν στην επίθεση που δέχονται. Αρνούνται να δεχτούν διαμεσολαβητές στη ζωή τους και από τη βάση τους δημιουργούν εστίες αγώνα είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε επίπεδο μαζικών διεκδικήσεων, επιδιώκοντας παράλληλα να παρέμβουν με τρόπους αντιπληροφόρησης και δράσης που δε διαβρώνονται και δε παραποιούνται από τα καθεστωτικά μέσα. Έννοιες όπως αυτές της αυτοοργάνωσης, της αλληλεγγύης και της σύγκρουσης ακούγονται όλο και περισσότερο από τα κομμάτια εκείνα που δεν τρώνε το παραμύθι της κοινωνικής συναίνεσης. Αντιλαμβάνονται ότι ο εχθρός δεν είναι ανάμεσα στα εξαθλιωμένα κοινωνικά κομμάτια αλλά μέσα στα υπουργεία, στα οικονομικά επιτελεία, στις τράπεζες και τα θωρακισμένα αυτοκίνητα, στα εκκλησιαστικά και δικαστικά μέγαρα και ανάμεσα στα παπαγαλάκια των μμε, στους ξεπουλημένους εργατοπατέρες και σε όλους όσοι τους στηρίζουν και τους ενισχύουν.

Η κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του ’08 – που έφερε στην επιφάνεια τη συσσωρευμένη οργή μεγάλων κοινωνικών κομματιών-  τρόμαξε τόσο την κυριαρχία όσο και το αντιδραστικό κομμάτι της κοινωνίας. Μετά το Δεκέμβρη όλος ο ακροδεξιός, ρατσιστικός και εθνικόφρονας συρφετός στοχοποιεί και καταδεικνύει κυρίως τους ασιάτες και αφρικανούς μετανάστες αλλά και τα ριζοσπαστικά κοινωνικά κομμάτια που αγωνίζονται ως υπαίτιους για τα δεινά της οικονομίας και την κατάρρευση των παραδοσιακών αξιών, αποδίδοντάς τους το χαρακτηρισμό του εσωτερικού εχθρού. Κατά αυτό τον τρόπο, προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν την κοινωνία από τους κύριους υπαίτιους των προβλημάτων και πουλούν την συναίνεσή τους με αντάλλαγμα την εκπλήρωση των δικών τους επιδιώξεων.

Δεν είναι τυχαίο που η επίθεση των αφεντικών στους εργαζόμενους ξεκίνησε από τον εύκολο στόχο των δημόσιων υπαλλήλων, ενός πεδίου που χαρακτηρίζεται από έντονο συντεχνιακό πνεύμα θεωρώντας ότι θα εξασφαλίσουν πιο εύκολα τη συναίνεση από την υπόλοιπη κοινωνία. Προσπαθούν να κατακερματίσουν τις διεκδικήσεις εμποδίζοντας έναν ενιαίο χαρακτήρα που θα μπορούσαν να πάρουν και διαχωρίζουν τους εργαζόμενους σε προνομιούχους (δημόσιος τομέας) και σε αυτούς που φαινομενικά δε θα θιχτούν (ιδιωτικός), προαναγγέλλοντας έτσι μια εξίσωση του δημόσιου με τον ιδιωτικό τομέα στον οποίο έτσι και αλλιώς τα εργασιακά δικαιώματα καταστρατηγούνται εδώ και δεκαετίες.

Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη του κοινωνικού-ταξικού πολέμου προτάσσουμε τις αξίες της αυτοοργάνωσης, της αντίστασης και της αλληλεγγύης. Δεν επιτρέπουμε σε κανέναν εργατοπατέρα να αποφασίζει το ξεπούλημα μας στ’ αφεντικά και παίρνουμε τις τύχες των αγώνων μας στα δικά μας χέρια. Δε συμβιβαζόμαστε με τη λογική του «μικρότερου κακού» και συγκρουόμαστε με το κράτος, τα αφεντικά, τους πραίτορες και τα παπαγαλάκια τους. Βρισκόμαστε συνειδητά απέναντι και ενάντια στο νέο «εθνικό κορμό» γιατί γνωρίζουμε ότι οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν πατρίδα αλλά κοινά συμφέροντα και επιδιώξεις. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τα κοινωνικά κομμάτια που δε σκύβουν το κεφάλι και δε μοιρολατρούν αλλά επιλέγουν το δρόμο της αξιοπρέπειας και της συλλογικοποίησης του αγώνα.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στο κράτος και τον καπιταλισμό για έναν κόσμο χωρίς αφέντες και δούλους, χωρίς καταπιεστές και καταπιεσμένους και χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους.

Η κρίση τους να γίνει ο τάφος τους!

Αντίσταση-αυτοοργάνωση-κοινωνική/ταξική αλληλεγγύη

Απεργία 5 Μάη. Όλοι στους δρόμους!

No responses yet

Apr 23 2010

Μικροφωνική παρέμβαση πρωτοβουλίας κατοίκων ενάντια στην τρομοϋστερία

Μικροφωνική παρέμβαση στον ηλεκτρικό σταθμό των Πετραλώνων πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Πέμπτης ύστερα από κάλεσμα της «πρωτοβουλίας κατοίκων Πετραλώνων ενάντια στην τρομοϋστερία». Αναρτήθηκαν δύο πανό («ενάντια στην τρομοϋστερία, προτάσσουμε την αλληλεγγύη», «τρομοκράτες δεν είναι οι αγωνιστές, είναι το κράτος, το Δ.Ν.Τ. και οι καπιταλιστές»), ενώ μοιράστηκαν 1.300 περίπου κείμενα.

Το κείμενο το οποίο μοιράστηκε από την πρωτοβουλία των κατοίκων:

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΚΡΑΤΗ, ΤΟ Δ.Ν.Τ. ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ

Ζούμε λοιπόν εν τω μέσω της οικονομικής κρίσης. Περιμένοντας το ΔΝΤ. Λίγες μέρες πριν μας ανακοινώσουν τα ΜΜΕ ότι το «ΔΝΤ έρχεται», φέρνοντας μαζί του τα όσα ζοφερά φοβόμασταν, μας είπαν και ένα «καλό νέο»: «η τρομοκρατία επιτέλους εξαρθρώθηκε». Παρακολουθώντας τα όσα λέγονται στις τηλεοράσεις όλες αυτές τις μέρες, αισθανόμαστε την ανάγκη να πούμε ορισμένα απλά πράματα.

Τις συνέπειες της κρίσης τις ζούμε ήδη. Τα μέτρα που πάρθηκαν και αυτά που εξαγγέλλονται  συνιστούν μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην κοινωνία. Οι μισθοί μειώθηκαν ουσιαστικά κατά ένα τρίτο, οι συντάξεις στο μισό, όταν και αν τις πάρουμε, οι άνεργοι προβλέπεται να φτάσουν το 1.500.000 τους επόμενους μήνες. Η επίθεση αυτή εκπορεύεται από τους ίδιους λίγους, που και πριν την κρίση ζούσαν και πλούτιζαν με όσα άλλοι παρήγαγαν: βουλευτές, μεγαλο- εκδότες/τραπεζίτες/χρηματιστές/εργολάβοι/καναλάρχες/εφοπλιστές. Αυτοί είναι που θα έπρεπε να φοβόμαστε.

Οι κυβερνήσεις και τα διάφορα φόρουμ της ευρωπαϊκής ένωσης προβλέπουν ότι «σε συνθήκες κρίσης, τα κομμάτια της κοινωνίας που θα εξαθλιωθούν, που θα χάσουν όσα είχαν ως τώρα, είναι πολύ πιθανό» να απεργήσουν, να βγουν στους δρόμους, να συγκρουστούν με τα ΜΑΤ, να μπουν στα super market και να πάρουν όσα δεν έχουν πια τα λεφτά να αγοράσουν, «να εξεγερθούν».  Αυτό είναι αυτό που φοβούνται και θα προσπαθήσουν να διαχειριστούν με κάθε τρόπο.

Αρχικά με την προπαγάνδα που εξαπολύουν τα ΜΜΕ: «ορίστε», λένε, «πιάσαμε τους τρομοκράτες, που ως γνωστό είναι οι κακοί, άρα εμείς είμαστε καλοί, παράγουμε έργο, και όλα αυτά που κάναμε για την κρίση για το καλό σας τα κάναμε, και τώρα που θα έρθει και το ΔΝΤ και αυτό για το καλό σας είναι. Άρα καθίστε σπίτια σας, όλα πάνε καλά, μη βγείτε σε τίποτα απεργίες και αναταραχές, γιατί είδατε που οδηγεί το να μπλέκεσαι με τα πολιτικά και όλους αυτούς τους αναρχικούς, αριστερούς, τρομοκράτες». Αυτό που προσπαθούν είναι να δείξουνε ότι η κυβέρνηση, η αστυνομία παράγουν έργο. Άρα, η παρουσία τους είναι δικαιολογημένη. Και η παρουσία της αστυνομίας (που είναι οι μόνοι που δεν τους κόψανε τα επιδόματα, παρεμπιπτόντως) σε κάθε γωνία της Αθήνας (ΔΕΛΤΑ, ΔΙΑΣ, ΜΑΤ, πεζές περιπολίες κ.λπ. κ.λπ.) πρέπει να είναι δικαιολογημένη και αποδεκτή: Γιατί, αν δεν πιάσει η ρητορική της συναίνεσης και βγει εντέλει ο κόσμος στο δρόμο να πει και να διεκδικήσει τα αυτονόητα, θα πιάσει δουλειά η αστυνομία.

Ταυτόχρονα στοχοποιούν και ποινικοποιούν συλλήβδην, αγωνιστές, πολιτικούς χώρους, στάσεις και θεωρήσεις, στοχοποιούν το κοινωνικό κίνημα εν γένει. Για να καταστείλουν σε πρώτο βαθμό, όσους/ες έχουν ήδη κοινωνική δράση ως στάση ζωής. Για να φοβίσουν, σε δεύτερο βαθμό, όσους/ες σκέφτονται να κατεβούν μεθαύριο σε μια πορεία, σε μια απεργία, να βρεθούν στο δρόμο με άλλους που αρνούνται να δεχτούν ότι «έτσι είναι τα πράματα, πρέπει να κάνουμε θυσίες», που αρνούνται να αποφασίζουν άλλοι για αυτές/ους, που θέλουν να βρουν το χώρο να εκφράσουν τις αρνήσεις τους  σε συλλογικό έδαφος.

Ως μια πρωτοβουλία κατοίκων από τα Πετράλωνα, είμαστε καταρχήν αλληλέγγυοι/ες σε όσους αγωνιστές/στριες διώκονται φυλακίζονται και στοχοποιούνται για τη κοινωνική δράση τους, ανεξάρτητα από τα μέσα που επιλέγουν στον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση.  Νοιώθουμε και είμαστε κομμάτι του κοινωνικού κινήματος και θα σταθούμε δίπλα τους με όποιο τρόπο χρειαστεί.

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΟΫΣΤΕΡΙΑ,

ΠΡΟΤΑΣΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΛΗΛΕΓΓΥΗ


No responses yet

Feb 16 2008

Παρέμβαση στο σταθμό ΗΣΑΠ Πετραλώνων

Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου πραγματοποιείται παρέμβαση στο σταθμό ΗΣΑΠ των Πετραλώνων, ενάντια στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα το τελευταίο χρονικό διάστημα. Στήνεται μικροφωνική, τοποθετούνται πανό και μοιράζεται το παρακάνω κείμενο (το οποίο παράλληλα καλεί και στην ανοιχτή εκδήλωση του στεκιού που είναι προγραμματισμένη για τις 21 Φεβρουαρίου).
Ενάντια στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις.
Το τελευταίο εξάμηνο και με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους δύο μήνες, αυτοοργανωμένοι αναρχικοί/αντιεξουσιαστικοί χώροι, πρωτοβάθμια συνδικάτα, αριστερές οργανώσεις, πρωτοβουλίες κατοίκων στις γειτονιές, μετανάστες, δέχονται επίθεση με εμπρησμούς και σπασίματα των γραφείων τους, των κοινωνικών τους χώρων, των σπιτιών τους.
Νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτό το ζήτημα, για το τί σημαίνει και πως πρέπει να απαντηθεί, καθώς είμαστε ένα αυτοοργανωμένο στέκι με αναρχικά/αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά και κάθε κατασταλτική πράξη όπου και αν συμβαίνει μας αφορά.

Για να ξέρουμε, όμως, για τι μιλάμε είναι απαραίτητη μία μικρή αναφορά στο τι έχει γίνει:

  • 13 Ιουλίου 2007: Επίθεση δέκα ατόμων με στρατιωτικό σχηματισμό σε συγκέντρωση κατοίκων στο Βοτανικό, που διαμαρτύρονται για το θάνατο μίας γυναίκας από τον προαστιακό σιδηρόδρομο το προηγούμενο βράδυ. Ξυλοκοπούν έναν από τους παρευρισκόμενους και εξαφανίζονται.
  • 4 Σεπτεμβρίου 2007: Φασίστας βγαίνει από προεκλογικό περίπτερο του ΛΑ.Ο.Σ. στο Αγρίνιο και τραυματίζει στο μάτι, με σπασμένο τασάκι, αναρχικό.
  • Από 2 έως 8 Οκτώβρη 2007: Τέσσερις επιθέσεις το βράδυ από 20-30 φασίστες με λοστούς σε σπίτια πακιστανών, στο Ρέντη.
  • 24 Οκτωβρίου 2007: Εισβολή χρυσαυγιτών στο Φυσικό Αθήνας όπου μαχαιρώνουν έναν αριστερό φοιτητή.
  • 27 Οκτωβρίου 2007: Ακροδεξιοί, μετά από συγκέντρωση για την Κύπρο, μαχαιρώνουν έναν μετανάστη στο Σύνταγμα.
  • 24 Δεκεμβρίου 2007: Επίθεση στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο “Θερσίτη” (είχε προηγηθεί παρόμοια επίθεση τον Ιούνιο) με εμπρηστικό μηχανισμό, χωρίς ζημιές.
  • 25 Δεκεμβρίου 2007: Διάρρηξη και σπάσιμο των γραφείων τεσσάτων πρωτοβάθμιων σωματείων: των καθηγητών που δουλεύουν σε φροντιστήρια, του σωματείου των μισθωτών-τεχνικών, των υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου και των σερβιτόρων.
  • Ξημερώματα πρωτοχρονιάς: Άγνωστος πετάει μολότωφ μέσα στη Λέσχη Υπογείως στην Καλλιδρομίου, ενώ μέσα βρίσκεται κόσμος για το πρωτοχρονιάτικο πάρτυ.
  • 4 Ιανουαρίου 2008: Εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της Πρωτοβουλίας Κατοίκων στα Νότια.
  • 6 Ιανουαρίου 2008: Άγνωστοι σπάνε με λοστούς το αντιεξουσιαστικό στέκι στο πανεπιστήμιο Πειραιά.
  • 8 Ιανουαρίου 2008: Επίθεση στον πολιτιστικό σύλλογο Ιλισσός, που έχει συνδεθεί με τις κινητοποιήσεις των κατοίκων για να μη ξεπουληθεί το κτήμα Ζωγράφου.
  • 26 Ιανουαρίου 2008: Μικρές υλικές ζημιές και την αφαίρεση του σκληρού δίσκου ενός υπολογιστή από τα γραφεία του “Κινήματος στην Πόλη” (πάλι στου Ζωγράφου).
  • Επίθεση και απόπειρα εμπρησμού από νεοναζί στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Περιστερίου.
  • 2 Φεβρουαρίου 2008: Κοινή επίθεση των ΜΑΤ και των φασιστών κατά διαδήλωσης αριστερών, αναρχικών και αντιφασιστών που επιχειρούν να καταλάβουν την πλατεία Κολοκοτρώνη και να αποτρέψουν την πορεία της “χρυσής αυγής”. Από τη σύγκρουση τραυματίζονται σοβαρά με μαχαίρι δύο διαδηλωτές. Ακολουθεί κλιμάκωση συγκρούσεων και κατάληψη της πρυτανείας του πανεπιστημίου Αθηνών. Υπό το βάρος των γεγονότων απαγορεύεται η φασιστική πορεία από τον εισαγγελέα. Ο κόσμος που έχει καταλάβει την πρυταν
  • εία, μετά από συνέλευση, καλεί συγκέντρωση και πορεία στις 7 το απόγευμα στο χώρο των Προπυλαίων με κεντρικό σύνθημα “μπάτσοι και ναζί, το ίδιο μαγαζί”. Όταν η πορεία ξεκινά και κατεβαίνει την Πανεπιστημίου δέχεται σφοδρή επίθεση από την αστυνομία με ανελέητους ξυλοδαρμούς των διαδηλωτών, υπερβολική χρήση χημικών και προσαγωγή 100 ατόμων (εκ των οποίων η μία σύλληψη).

Οι επιθέσεις αυτές με μία πρώτη ματιά φαίνονται ασύνδετες. Κάποιες φαίνεται να έχουν γίνει από φασίστες, είτε της “χρυσής αυγής” είτε κάποιας άλληες ακροδεξιάς συμμορίας, κάποιες από μπάτσους “εκτός υπηρεσίας”, κάποιες από ανθρώπους του δημάρχου του Ζωγράφου, γνωστού χουντικού, που ενοχλήθηκε από τις κινητοποιήσεις που χαλάσανε τα σχέδιά του για ξεπούλημα του κτήματος, κάποιες από “νονούς” της παραλιακής. Ωστόσο, δε μπορούν παρά να ιδωθούν ταυτόχρονα με την επίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος απέναντι σε όσες συλλογικές αντιστάσεις συνεχίζουν να υπάρχουν, “ντύνοντάς” την επικοινωνικά με το ιδεολόγημα του Κράτους Ασφάλειας. Αυτή η κατασταλτική επίθεση έρχεται να καταπνίξει τις όποιες αντιστάσεις υπάρχουν ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση και στην όξυνση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης που αυτή επιφέρει, παίρνοντας πίσω εργατικά κεκτημένα, εντείνοντας την εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος σε βαθμό πλέον που δεν αφήνει περιθώρια διόρθωσης και καταστέλλοντας κάθε αντιτιθέμενη “φωνή”.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα της μηδενικής ανοχής σε οποιοδήποτε συλλογικό σχηματισμό που ξεφεύγει συστηματικά ή και περιστασιακά ακόμα της ενσωμάτωσης, η καταστολή εντείνεται όλο και περισσότερο. Από τους φοιτητές μέχρι τους δασκάλους και από τους λιμενεργάτες μέχρι τις πιο ευάλωτες ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες, η αστική δημοκρατία χρησιμοποιεί, με άμεσους ή έμμεσους τρόπους, ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της στοχεύοντας πάντα στην τρομοκράτηση οποιουδήποτε επιχείρησει να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά της.

Σε αυτή την παραπάνω συνθήκη όξυνσης της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης αντί η κοινωνία να ξεσηκώνεται ολοένα, συντηρητικοποιείται. Η ιδιώτευση, η απάθεια, η καταναλωτική αποχαύνωση και η τόνωση της ξενοφοβίας από την κυρίαρχη προπαγάνδα, συνθέτουν ένα τοπίο όπου οι καταπιεζόμενοι στρέφονται όχι ενάντια στους καταπιεστές τους αλλά ο ένας απέναντι στον άλλο, με συχνότερα θύματα τους μετανάστες, οι οποίοι από τις αρχές της δεκαετία τους ’90 αποτελούν το βασικό αποδέκτη της ρατσιστικής βίας και της κρατικής καταστολής. Σε αυτή την κοινωνική συνθήκη βρίσκουν πρόσφορο το έδαφος για δράση διάφορες φασιστικές παρακρατικές ομάδες που σε αγαστή συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό συνδράμουν στο κατασταλτικό του έργο.

Για μας, η απάντηση σε όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτό που είμαστε. Η αυτοοργάνωση, η ένωση των ανθρώπων σε συλλογικότητες που δεν ελέγχονται παρά μόνο από τους ίδιους, η προσπάθεια να ξαναδημιουργήσουμε κοινωνικές σχέσεις που να μην είναι σχέση υπηκόου με τα αφεντικά του, η ρήξη με την κυριαρχία, η απαίτηση όλων όσων μας ανήκουν, της ζωής μας της ίδιας ,που αντί να τη ζούμε από τον καναπέ της τηλεόρασης, να τη ζούμε μέσα από όρους που όσο μπορούμε τους βάζουμε οι ίδιοι. Η ενίσχυση των αυτοοργανωμένων χώρων, των ανεξάρτητων αυτοοργανωμένων συνδικάτων,των παρεμβάσεων των κατοίκων στις γειτονιές τους, η αλληλεγγύη στους μετανάστες καθώς και η πίστη στην αναγκαιότητα της σύγκρουσης είναι τα όπλα μας απέναντι σε αυτή την επίθεση.


No responses yet

css.php