Παρέμβαση στο σταθμό ΗΣΑΠ Πετραλώνων

Το Σάββατο 16 Φεβρουαρίου πραγματοποιείται παρέμβαση στο σταθμό ΗΣΑΠ των Πετραλώνων, ενάντια στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις που έχουν λάβει χώρα το τελευταίο χρονικό διάστημα. Στήνεται μικροφωνική, τοποθετούνται πανό και μοιράζεται το παρακάνω κείμενο (το οποίο παράλληλα καλεί και στην ανοιχτή εκδήλωση του στεκιού που είναι προγραμματισμένη για τις 21 Φεβρουαρίου).
Ενάντια στις κρατικές και παρακρατικές επιθέσεις.
Το τελευταίο εξάμηνο και με ιδιαίτερη ένταση τους τελευταίους δύο μήνες, αυτοοργανωμένοι αναρχικοί/αντιεξουσιαστικοί χώροι, πρωτοβάθμια συνδικάτα, αριστερές οργανώσεις, πρωτοβουλίες κατοίκων στις γειτονιές, μετανάστες, δέχονται επίθεση με εμπρησμούς και σπασίματα των γραφείων τους, των κοινωνικών τους χώρων, των σπιτιών τους.
Νιώθουμε την ανάγκη να μιλήσουμε γι’ αυτό το ζήτημα, για το τί σημαίνει και πως πρέπει να απαντηθεί, καθώς είμαστε ένα αυτοοργανωμένο στέκι με αναρχικά/αντιεξουσιαστικά χαρακτηριστικά και κάθε κατασταλτική πράξη όπου και αν συμβαίνει μας αφορά.

Για να ξέρουμε, όμως, για τι μιλάμε είναι απαραίτητη μία μικρή αναφορά στο τι έχει γίνει:

  • 13 Ιουλίου 2007: Επίθεση δέκα ατόμων με στρατιωτικό σχηματισμό σε συγκέντρωση κατοίκων στο Βοτανικό, που διαμαρτύρονται για το θάνατο μίας γυναίκας από τον προαστιακό σιδηρόδρομο το προηγούμενο βράδυ. Ξυλοκοπούν έναν από τους παρευρισκόμενους και εξαφανίζονται.
  • 4 Σεπτεμβρίου 2007: Φασίστας βγαίνει από προεκλογικό περίπτερο του ΛΑ.Ο.Σ. στο Αγρίνιο και τραυματίζει στο μάτι, με σπασμένο τασάκι, αναρχικό.
  • Από 2 έως 8 Οκτώβρη 2007: Τέσσερις επιθέσεις το βράδυ από 20-30 φασίστες με λοστούς σε σπίτια πακιστανών, στο Ρέντη.
  • 24 Οκτωβρίου 2007: Εισβολή χρυσαυγιτών στο Φυσικό Αθήνας όπου μαχαιρώνουν έναν αριστερό φοιτητή.
  • 27 Οκτωβρίου 2007: Ακροδεξιοί, μετά από συγκέντρωση για την Κύπρο, μαχαιρώνουν έναν μετανάστη στο Σύνταγμα.
  • 24 Δεκεμβρίου 2007: Επίθεση στον αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο “Θερσίτη” (είχε προηγηθεί παρόμοια επίθεση τον Ιούνιο) με εμπρηστικό μηχανισμό, χωρίς ζημιές.
  • 25 Δεκεμβρίου 2007: Διάρρηξη και σπάσιμο των γραφείων τεσσάτων πρωτοβάθμιων σωματείων: των καθηγητών που δουλεύουν σε φροντιστήρια, του σωματείου των μισθωτών-τεχνικών, των υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου και των σερβιτόρων.
  • Ξημερώματα πρωτοχρονιάς: Άγνωστος πετάει μολότωφ μέσα στη Λέσχη Υπογείως στην Καλλιδρομίου, ενώ μέσα βρίσκεται κόσμος για το πρωτοχρονιάτικο πάρτυ.
  • 4 Ιανουαρίου 2008: Εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της Πρωτοβουλίας Κατοίκων στα Νότια.
  • 6 Ιανουαρίου 2008: Άγνωστοι σπάνε με λοστούς το αντιεξουσιαστικό στέκι στο πανεπιστήμιο Πειραιά.
  • 8 Ιανουαρίου 2008: Επίθεση στον πολιτιστικό σύλλογο Ιλισσός, που έχει συνδεθεί με τις κινητοποιήσεις των κατοίκων για να μη ξεπουληθεί το κτήμα Ζωγράφου.
  • 26 Ιανουαρίου 2008: Μικρές υλικές ζημιές και την αφαίρεση του σκληρού δίσκου ενός υπολογιστή από τα γραφεία του “Κινήματος στην Πόλη” (πάλι στου Ζωγράφου).
  • Επίθεση και απόπειρα εμπρησμού από νεοναζί στο αυτοδιαχειριζόμενο στέκι Περιστερίου.
  • 2 Φεβρουαρίου 2008: Κοινή επίθεση των ΜΑΤ και των φασιστών κατά διαδήλωσης αριστερών, αναρχικών και αντιφασιστών που επιχειρούν να καταλάβουν την πλατεία Κολοκοτρώνη και να αποτρέψουν την πορεία της “χρυσής αυγής”. Από τη σύγκρουση τραυματίζονται σοβαρά με μαχαίρι δύο διαδηλωτές. Ακολουθεί κλιμάκωση συγκρούσεων και κατάληψη της πρυτανείας του πανεπιστημίου Αθηνών. Υπό το βάρος των γεγονότων απαγορεύεται η φασιστική πορεία από τον εισαγγελέα. Ο κόσμος που έχει καταλάβει την πρυταν
  • εία, μετά από συνέλευση, καλεί συγκέντρωση και πορεία στις 7 το απόγευμα στο χώρο των Προπυλαίων με κεντρικό σύνθημα “μπάτσοι και ναζί, το ίδιο μαγαζί”. Όταν η πορεία ξεκινά και κατεβαίνει την Πανεπιστημίου δέχεται σφοδρή επίθεση από την αστυνομία με ανελέητους ξυλοδαρμούς των διαδηλωτών, υπερβολική χρήση χημικών και προσαγωγή 100 ατόμων (εκ των οποίων η μία σύλληψη).

Οι επιθέσεις αυτές με μία πρώτη ματιά φαίνονται ασύνδετες. Κάποιες φαίνεται να έχουν γίνει από φασίστες, είτε της “χρυσής αυγής” είτε κάποιας άλληες ακροδεξιάς συμμορίας, κάποιες από μπάτσους “εκτός υπηρεσίας”, κάποιες από ανθρώπους του δημάρχου του Ζωγράφου, γνωστού χουντικού, που ενοχλήθηκε από τις κινητοποιήσεις που χαλάσανε τα σχέδιά του για ξεπούλημα του κτήματος, κάποιες από “νονούς” της παραλιακής. Ωστόσο, δε μπορούν παρά να ιδωθούν ταυτόχρονα με την επίθεση που έχει εξαπολύσει το κράτος απέναντι σε όσες συλλογικές αντιστάσεις συνεχίζουν να υπάρχουν, “ντύνοντάς” την επικοινωνικά με το ιδεολόγημα του Κράτους Ασφάλειας. Αυτή η κατασταλτική επίθεση έρχεται να καταπνίξει τις όποιες αντιστάσεις υπάρχουν ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση και στην όξυνση της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης που αυτή επιφέρει, παίρνοντας πίσω εργατικά κεκτημένα, εντείνοντας την εκμετάλλευση του φυσικού περιβάλλοντος σε βαθμό πλέον που δεν αφήνει περιθώρια διόρθωσης και καταστέλλοντας κάθε αντιτιθέμενη “φωνή”.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα της μηδενικής ανοχής σε οποιοδήποτε συλλογικό σχηματισμό που ξεφεύγει συστηματικά ή και περιστασιακά ακόμα της ενσωμάτωσης, η καταστολή εντείνεται όλο και περισσότερο. Από τους φοιτητές μέχρι τους δασκάλους και από τους λιμενεργάτες μέχρι τις πιο ευάλωτες ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες, η αστική δημοκρατία χρησιμοποιεί, με άμεσους ή έμμεσους τρόπους, ανάλογα με την εκάστοτε περίπτωση, τους κατασταλτικούς μηχανισμούς της στοχεύοντας πάντα στην τρομοκράτηση οποιουδήποτε επιχείρησει να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά της.

Σε αυτή την παραπάνω συνθήκη όξυνσης της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης αντί η κοινωνία να ξεσηκώνεται ολοένα, συντηρητικοποιείται. Η ιδιώτευση, η απάθεια, η καταναλωτική αποχαύνωση και η τόνωση της ξενοφοβίας από την κυρίαρχη προπαγάνδα, συνθέτουν ένα τοπίο όπου οι καταπιεζόμενοι στρέφονται όχι ενάντια στους καταπιεστές τους αλλά ο ένας απέναντι στον άλλο, με συχνότερα θύματα τους μετανάστες, οι οποίοι από τις αρχές της δεκαετία τους ’90 αποτελούν το βασικό αποδέκτη της ρατσιστικής βίας και της κρατικής καταστολής. Σε αυτή την κοινωνική συνθήκη βρίσκουν πρόσφορο το έδαφος για δράση διάφορες φασιστικές παρακρατικές ομάδες που σε αγαστή συνεργασία με τον κρατικό μηχανισμό συνδράμουν στο κατασταλτικό του έργο.

Για μας, η απάντηση σε όλα αυτά, είναι ακριβώς αυτό που είμαστε. Η αυτοοργάνωση, η ένωση των ανθρώπων σε συλλογικότητες που δεν ελέγχονται παρά μόνο από τους ίδιους, η προσπάθεια να ξαναδημιουργήσουμε κοινωνικές σχέσεις που να μην είναι σχέση υπηκόου με τα αφεντικά του, η ρήξη με την κυριαρχία, η απαίτηση όλων όσων μας ανήκουν, της ζωής μας της ίδιας ,που αντί να τη ζούμε από τον καναπέ της τηλεόρασης, να τη ζούμε μέσα από όρους που όσο μπορούμε τους βάζουμε οι ίδιοι. Η ενίσχυση των αυτοοργανωμένων χώρων, των ανεξάρτητων αυτοοργανωμένων συνδικάτων,των παρεμβάσεων των κατοίκων στις γειτονιές τους, η αλληλεγγύη στους μετανάστες καθώς και η πίστη στην αναγκαιότητα της σύγκρουσης είναι τα όπλα μας απέναντι σε αυτή την επίθεση.


Συντηρητικοποίηση και παρακρατικές επιθέσεις

Τους τελευταίους μήνες έχουν πραγματοποιηθεί δεκάδες επιθέσεις σε κοινωνικούς και αυτοοργανωμένους χώρους, μετανάστες, αγωνιζόμενους ανθρώπους και νεολαίους με αποκορύφωμα τη συντονισμένη επίθεση μπάτσων και χρυσαυγιτών στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 2 Φλεβάρη και το μαχαίρωμα δύο διαδηλωτών. Όλα τα παραπάνω γεγονότα αποτελούν επιθέσεις οι οποίες πραγματώνονται με τη συμμετοχή ή την ανοχή του κράτους και έχουν στόχο να τρομοκρατήσουν όσους αγωνίζονται ενάντια σε μία πραγματικότητα που προσπαθούν να μας επιβάλλουν κράτος και κεφάλαιο και η οποία μας θέλει άβουλα και πειθήνια όντα.

Την Πέμπτη 21 Φεβρουαρίου, στις 7 μ.μ., θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο χώρο του στεκιού με θέμα “συντηρητικοποίηση, παρακρατικές επιθέσεις, καταστολή και αγώνας ενάντια στην εντεινόμενη καταπίεση και την εκμετάλλευση”. Θα γίνει και προβολή της ταινίας του Κ. Γιάνναρη, “Όμηρος”.

Λαϊκή συνέλευση στου Φιλοπάππου, Κυριακή 11 Νοεμβρίου 2007.

Ύστερα από απόφασή της, η λαϊκή συνέλευση κινείται προς το λόφο της Πνύκας και καταστρέφει την περίφραξη.

Το Φιλοπάππου δεν τον παίρνετε ούτε στα όνειρά σας…

Προκήρυξη που μοιράστηκε τις προηγούμενες ημέρες στις γειτονιές μας σε 4.000 αντίτυπα.

Στις 9 Οκτωβρίου συνεδρίασε το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ), με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Ζαχόπουλο να προΐσταται και ανακήρυξε τους λόφους του Φιλοπάππου “οργανωμένο αρχαιολογικό χώρο”. Τι σημαίνει ουσιαστικά αυτό; Τη συνολική περίφραξη του λόφου με κάγκελα και την 24ωρη φύλαξή του. Ο όρος “οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος” αποτελεί εκείνο το νομικό πάτημα που προσπαθούσε να βρει το υπουργείο εδώ και χρόνια για να κάμψει την αντίσταση των κατοίκων, των γύρω περιοχών, ενάντια στην περίφραξη και εμπορευματοποίηση του λόφου.

Πρώτη απόπειρα εφαρμογής αυτών σχεδιασμών είναι η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από την περασμένη άνοιξη στο λόφο της Πνύκας. Περίφραξη, ωράρια, φύλακες, κλειδωμένες πόρτες μετά το σούρουπο. Απειλές και βία από τους φύλακες σε όσους περιπατητές αμφισβητούν στην πράξη τα σχέδιά τους (με αποκορύφωμα τον άγριο ξυλοδαρμού ατόμου στις 9 Σεπτέμβρίου στο χώρο των κοντέινερ, δίπλα στο Λουμπαρδιάρη, κατά τη διάρκεια ανοιχτής μουσικής εκδήλωσης στο χώρο της Πνύκας). Στόχος να μετατραπεί ο Φιλοπάππου σε μία νέα Ακρόπολη. “Οργανωμένος αρχαιολογικός χώρος” σημαίνει μία σειρά απαγορεύσεων. Δε θα είναι μόνο τα ωράρια και οι κλειδωμένες πόρτες, θα είναι και οι φύλακες οι οποίοι θα ελέγχουν τις εισόδους, τις “επιτρεπόμενες ώρες”, ποιος μπαίνει. Οι καθημερινοί περίπατοι στον λόφο τελειώνουν. Ζώα απαγορεύονται, η άθληση απαγορεύεται, το πικ-νικ απαγορεύεται, οι φωτογραφίες απαγορεύονται, οι εκδηλώσεις απαγορεύονται (“ο λόφος του Φιλοπάππου δεν είναι πια χώρος για τους χαρταετούς της Καθαράς Δευτέρας”, Αλ. Μάντης, έφορος Ακρόπολης). Αργότερα θα έρθει και το εισιτήριο. Γιατί γι’ αυτούς, αρχαία σημαίνει κέρδος. Μας το δείχνει η πραγματικότητα στους υπόλοιπους αρχαιολογικούς χώρους. Μας το δείχνει το τερατούργημα του νέου μουσείου της Ακρόπολης για το οποίο… περηφανεύονται. Για να κατασκευαστεί εκδιώχθηκαν οι γύρω κάτοικοι, θεμελιώθηκε πάνω στα αρχαία της Φιλοσοφικής Σχολής καταστρέφοντάς τα και τώρα επειδιώκουν να γκρεμίσουν δύο νεοκλασικά κτήρια στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, τα οποία χαλάνε τη θέα των πλουσιών που θα τρώνε στο εστιατόριο του μουσείου.

Αυτό όμως που φοβούνται, όλα αυτά τα χρόνια, θα το βρουν μπροστά τους. Η απόφαση του Κ.Α.Σ. αποτελεί κήρυξη πολέμου. Αν δεν το έχουν αντιληφθεί, θα το καταλάβουν γρήγορα. Πόλεμο σε όλους εμάς, κατοίκους των γύρω περιοχών, που εδώ και πέντε χρόνια έχουμε αγωνιστεί για να μείνει ελεύθερος ο Φιλοπάππου, ενάντια στα σχέδια του κράτους για εμπορευματοποίηση. Μέσα από λαϊκές συνελεύσεις, μέσα από εκδηλώσεις και πορείες, με το ρίξιμο των κάγκελων και τη δημιουργία αυτοοργανωμένων ομάδων πυροπροστασίας του λόφου (χάρις στις οποίες αντιμετωπίστηκαν οι 14 απόπειρες εμπρησμού το καλοκαίρι του 2004 και ο κίνδυνος πυρκαγιάς τον περασμένο Αύγουστο). Μέσα από τον αγώνα ενάντια στις καταπατήσεις του Διονύσου, ενάντια στα αυθαίρετα κοντέινερ της αρχαιολογικής υπηρεσίας μέσα στο λόφο, ενάντια στον υποσταθμό της Δ.Ε.Η. που βρίσκεται εντός του και αποτελεί πάντα απειλή πυρκαγιάς, ενάντια στα σχέδια για την κατασκευή έκθεσης γλυπτικής, θέατρο τύπου Λυκαβηττού και νέας καφετέριας. Σε μία πόλη που μέρα με τη μέρα ασφυκτιά ανάμεσα στο μπετό και τα τραπεζοκαθίσματα, τις κάμερες και τα κάγκελα, τους security και τους μπάτσους, το καυσαέριο και τους θορύβους, όλο και περισσότεροι ελεύθεροι χώροι υφαρπάζονται και εμπορευματοποιούνται στο όνομα της ανάπτυξης και της ασφάλειας.

Στου Φιλοπάππου όχι μόνο δε θα υψωθεί κανένα νέο κάγκελο, όχι μόνο οι αρχαιολόγοι δε θα το κάνουν τσιφλίκι τους, αλλά και τα κάγκελα που υπάρχουν θα πέσουν και οι διάφοροι κρατικοί φορείς και ιδιωτικές επιχειρήσεις θα μάθουν να μας υπολογίζουν και θα “καταλάβουν” ότι οι λόφοι Φιλοπάππου ανήκουν στους κατοίκους. Όποτε θα επιχειρήσουν να μας πάρουν το λόφο (με οποιονδήποτε τρόπο) εμείς θα είμαστε εκεί. Για να διεκδικήσουμε μία αξιοπρεπή ζωή ενάντια σε όσους θέλουν να μετατρέψουν ακόμη και τον αέρα που αναπνέουμε σε εμπόρευμα για να αποκομίσουν κέρδη. Είμαστε οι “άνθρωποι του Νεάτερνταλ”, οι “απολίτιστοι ψευτοεπαναστάτες” (όπως λέει ο Ζαχόπουλος) και θα αγωνιστούμε για ζωή, γη και ελευθερία. Οι λόφοι του Φιλοπάππου αποτελούν ένα ακόμη πεδίο αντιπαράθεσης με όσους επιδιώκουν να μας τα στερήσουν…

Πέντε χρόνια μετά από την έναρξη του αγώνα για την υπεράσπιση του Φιλοπάππου

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΠΟΥ ΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ ΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΩΝ ΓΥΡΩ ΠΕΡΙΟΧΩΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 11 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, 12:00, ΣΤΟ ΛΟΥΜΠΑΡΔΙΑΡΗ

γιατί η ιστορία δε σημαίνει απλά να αναπολούμε τις ωραίες στιγμές αλλά, να την απολαμβάνουμε και να αναζητούμε νέες ομορφιές…

Ένας νέος αντιεξουσιαστικός χώρος στις γειτονιές μας.

Το Σάββατο 27 Οκτωβρίου του 2007 πραγματοποιούνται παρουσία εκατοντάδων συντρόφων/ισσων και φίλων τα εγκαίνια του στεκιού. Γίνεται προβολή του βίντεο “ένας περίπατος στις γειτονιές μας” (ένα βίντεο που έχει σα σημείο αναφοράς τις δράσεις που αναπτύχθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε τοπικό επίπεδο και που με τον έναν ή άλλο τρόπο συμμετείχαμε και εμείς), ενώ ακολουθεί συζήτηση παρουσίασης του νέου μας χώρου με θέμα “αντίσταση, αυτοοργάνωση και κοινωνικοί χώροι”.

Το κείμενο που συνόδευσε το άνοιγμα του στεκιού:

Ένας περίπατος στις γειτονιές της πόλης ξεδιπλώνει μπροστά μας την αστική γκρίζα καθημερινότητα. Μία καθημερινότητα με τις χιλιάδες αντιφάσεις της, γεμάτη εικόνες που συνθέτουν το σκηνικό της μητρόπολης.

Μία βόλτα στου Φιλοπάππου πριν πέντε χρόνια μας έφερε αντιμέτωπους, για μία ακόμη φορά, με τη λογική του ελέγχου και της εμπορευματοποίησης. Τα σχέδια προέβλεπαν την τοποθέτηση καγκέλων για την περίφραξη ενός από τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους της πόλης και τη μετατροπή τους σε εμπόρευμα προς κατανάλωση. Η εμπορευματοποίηση και ο ασφυκτικός έλεγχος της ζωής μας είναι συνυφασμένα με τα αναπτυξιακά σχέδια και τα μεγαλεπήβολα εθνικά τους οράματα (ολυμπιακοί αγώνες).

Στη συνέχεια κατηφορίσαμε στο εργοστάσιο της Palco. Εκεί όπου τα αφεντικά, αφού ξεζούμισαν τις εργαζόμενες, αποφάσισαν για το καλό της τσέπης τους τη μεταφορά του εργοστασίου στα βαλκάνια, όπου το ξεζούμισμα είναι πιο αποδοτικό γι’ αυτούς (οικονομική ανάπτυξη το ονομάζουν…).

Περπατήσαμε λίγο πιο δίπλα, στη γέφυρα του Πουλόπουλου και βρεθήκαμε στην πρώην Κορεάτικη Αγορά. Τα πλάνα την ήθελαν εμπορικό-ψυχαγωγικό κέντρο, μετουσιώνοντας τον ελεύθερο χώρο και τη διασκέδαση σε επικερδή επιχείρηση.

Ύστερα ακολούθησαν οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Σπαρμένες στις ταράτσες, ετυχώς λιγοστών φιλάργυρων γειτόνων μας, ήρθαν να ενισχύσουν το σήμα στο κινητό μας καθώς και τη δυνατότητα για “επικοινωνία”… εκπέμποντας καρκινογόνο ακτινοβολία.

Δυστυχώς γι’ αυτούς, από τα κάγκελα στου Φιλοπάππου μέχρι τις κεραίες κινητής τηλεφωνίας, η γειτονιά αντιστάθηκε. Μέσα από αυτοοργανωμένες λαϊκές συνελεύσεις, χωρίς ιεραρχία και μακριά από τη λογική της αντιπροσώπευσης οι κάτοικοι με τον αγώνα τους μετέτρεψαν την Κορεάτικη Αγορά σε πάρκο, ρίχνουν την περίφραξη στον λόφο και συνεχίζουν να ξηλώνουν μέχρι τώρα τις κεραίες.

Μέσα από αυτούς τους αγώνες βρεθήκαμε και εμείς να συνεχίζουμε ένα ταξίδι κόντρα στην εξουσία, προτάσσοντας αντιστάσεις σε οτιδήποτε μας καταπιέζει και μας διαχωρίζει. Έχοντας επιλέξει να λειτουργήσουμε αυτοοργανωμένα και αντιιεραχικά, χωρίς διαμεσολαβητές, πάνω στις αρχές της σύνθεσης και της ομοφωνίας. Μακριά από κόμματα και θεσμούς (ΜΜΕ, μή κυβερνητικές οργανώσεις, δημοτικά συμβούλια, κρατικές αρχές) και χωρίς να αποσκοπούμε σε πολιτικά οφέλη. Ενάντια σε φασιστικές/ρατσιστικές λογικές που θέλουν τους ανθρώπους διαχωρισμένους με κριτίριο τον τόπο γέννησής τους και τη γλώσσα που μιλάνε. Αποδομώντας την πατριαρχία που γεννά σεξιστικές αντιλήψεις που διαχωρίζει τους ανθρώπους με βάση το φύλο και τις ερωτικές επιλογές του καθενός.

Έχοντας την ανάγκη να συναντιόμαστε και να επικοινωνούμε πραγματικά, δημιουργήσαμε ένα χώρο που συμπυκνώνει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Ένα αναρχικό/αντιεξουσιαστικό χώρο δημιουργίας και αντίστασης που θα φιλοξενεί τις αρνήσεις μας και θα αποτελεί τόπο έκφρασης των επιθυμιών και του λόγου μας. Χώρος ανοιχτός για οποιαδήποτε/οποιονδήποτε επιθυμεί να ορθώσει αντιστάσεις και να δημιουργήσει μακριά από εμπορευματικές λογικές.

Ένας περίπατος στις γειτονιές της πόλης, δεκάδες αντιφάσεις στο γρίζο σκηνικό, όπου οι επιθυμίες και οι αρνήσεις μας χρωματίζουν με αντιστάσεις την καθημερινότητα…


css.php